gezinsuitbreiding

Ik was niet zwanger, en toch kregen we een baby. Een baby met vier stoere poten, een lief, ietwat eigenwijs snoetje en een kwispelstaart.

Een baby met een zalig zacht vachtje, en een hoog knuffelgehalte.

Een baby met scherpe puppytandjes ook, en een enthousiasme dat nog geen grenzen kende.

Het was eind 2014, het jaar van de N, en we noemden haar Nola, naar een personage uit de film Labyrinthus.

Mag ik jullie voorstellen : Nola, onze kleine Grote Zwitserse Sennenhond!

nola-3

Met de komst van Nola ging na jaren eindelijk een (mijn!) kinderdroom in vervulling.

Ondanks alle voorbereidende lectuur liep het de eerste weken niet van een leien dakje: puppies hebben net als mensenbabies geen aan/uit knopje, en ik was helemaal vergeten hoe vermoeiend dat kan zijn. Het winterweer hielp ook niet echt. Een tiental weken later inmiddels hebben we onze draai gevonden, zij en wij en de poes, het komt hier goed met die droom.

Tijd voor een nieuwe categorie op mijn blog ook: doggy tales, waarin ik de ervaringen met onze Grote Zwitser kan delen – er is online immers niet zoveel te vinden over dit ras. Het is nochtans de moeite, I tell you!

Deze blogpost kadert ook nog in #projectblogboek :

Stel ons voor aan je huisdier.

I have a dream #projectblogboek

Een van de opdrachten voor #projectblogboek is een interview met een idool.

22-4

 

 

Echte idolen heb ik nooit gehad, nooit begrepen ook: superhelden bestaan niet (sorry, nerds!) en alle andere mensen moeten naar de wc zoals u en ik.

Er zijn veel mensen die ik bewonder, dat wel. Vaak omdat ze iets goed kunnen dat ik stiekem ook zou willen kunnen.

  • Een boek schrijven dat niet spannend is en je toch in zijn greep houdt, zoals Tom Lanoye met zijn Sprakeloos.
  • Een boek schrijven waarin geen woord te veel staat zoals Annie Proulx deed in The Shipping News;  of een rééks boeken schrijven waarin een sfeer en een personage zo treffend worden neergezet dat je terstond naar Botswana zou willen afreizen, zoals Alexander McCall Smith in de heerlijke reeks The n°1 Ladies Detective Agency.
  • Mensen die knappe foto’s maken en op jonge leeftijd genoeg doorzettingsvermogen hebben om zich op te werken tot de top van de fotografie (Stephan Vanfleteren, Bieke Depoorter).
  • Mensen die zelf voor hun zwaar gehandicapt kind zorgen, zoals Elise , die er nog grappig over kan schrijven ook.
  • Mensen die zichzelf blijven wars van sociale verwachtingen (hello, nerds! de echte welteverstaan – niet de yuppies met hun nerdbrillen en ook niet de semi nerds die via een youtube filmpje willen bewijzen hoe echt ze zijn – maar de eeuwig zichzelf-blijvende figuren aan wiens tafel de hippe vogels alleen aanschuiven als het niet anders kan, respect, ik meen dat).

Bon, geen idool, geen interview dus, voor deze tip ga ik moeten passen.

Maar. Door over het concept ‘interview’ na te denken kreeg ik wel inspiratie, waar projectblogboek tenslotte om te doen is. Beter nog: ik kan in één klap een jeugddroom laten uitkomen en een award accepteren. Weldra Inmiddels op deze website, komt dat zien, komt dat zien!

des ochtends #projectblogboek

22-3 ontbijt

 

 

Vijf foto’s van mijn ontbijt, here goes :

Foto 1. Deze foto werd niet in scène gezet. Ik kreeg dit eitje zo doorgeschoven van de zoon, vorige week. Ik nam een zwart-wit foto omdat ik hem wilde gebruiken voor de black & white challenge, en dat vind ik nu wel jammer, in kleur was het smakelijker geweest. Wij eten al eens geregeld een eitje bij het ontbijt, met in reepjes gesneden brood en wat zout.  #guiltypleasures

Op foto 2, die ik niet nam, staat een kommetje magere yoghurt met granola. Zodra die twee ingredienten gemengd zijn, ziet dat er niet meer uit, zelfs niet in de mooiste kommetjes (Pure by Pascale Naessens) #verjaardagscadeau

Foto 3, van nog zo’n kommetje magere yoghurt met granola, nam ik ook niet. Ik ben zonder enige twijfel een avondmens, een nachtraaf zelfs. ’s Ochtends ben ik al blij dat ik mezelf bij mekaar geraapt krijg, foto’s nemen van mijn ontbijt is een brug te ver.

Op foto 4, die ik ook niet nam, staat een boterham met abrikozenconfituur, want de granola was op. Zo’n boterham ziet er net zo uit als bij u.

Op foto 5, de laatste foto die ik niet nam, staat opnieuw een boterham want de granola was nog steeds op. Tussen deze boterham zit hagelslag (Callebaut puur, de enige echte), want het was zo’n ochtend.

Kan ik het goed maken van die foto’s, met mijn granola recept?granola

  • 200g havervlokken
  • het sap van 1 appelsien
  • een handvol pompoenpitten, pijnboompitten en/of gehakte noten.
  • 2 eetlepels hazelnootolie (in kleine flesjes te krijgen bij Delhaize)
  • 3 eetlepels vloeibare honing
  • een handvol rozijnen, gedroogde cranberries of fijngehakte gedroogde abrikozen

Doe de havervlokken in een kom samen met de noten of pitten, en roer er het appelsiensap door. Roer er vervolgens de notenolie onder, en als laatste de honing. Meer honing geeft grotere krokante brokken, met minder of geen honing blijft de haver meer gewoon euh, haverachtig. Spreid het mengsel zo dun mogelijk uit op een vel bakpapier (op een bakplaat), en zet ongeveer een half uur in de voorverwarmde oven op 150°. Laat afkoelen op het papier. Meng er dan de rozijnen, cranberries of abrikozenstukjes onder en bewaar in een luchtdichte doos. Eén tip: koop geen noten-pitten-rozijnen mengeling, want dan ben je een uur zoet met het uitsorteren van de rozijnen. Die verbranden namelijk in de oven en dat geeft een vieze vieze smaak. Been there, done that.

mijn onopgeruimde bureau #projectblogboek

22-2 bureau

De meeste dingen op mijn bureau staan daar voorlopig.

Voorlopig, da’s toch al zeker een jaar.  Wij hebben verbouwd, het soort verbouwing waarbij je op een dag met je voeten in de aarde vanuit de living naar de sterrenhemel staat te kijken. Tijdens die verbouwing verhuisde onze hele inboedel noodgedwongen aan paar keer. Uiteindelijk zijn de grote stukken terug op hun juiste plaats beland, maar 101 kleine dingen bleven achter. Sommige zaken staan al zo lang voorlopig ergens, dat ik vrees dat ze er nooit meer weg zullen gaan. (Zoals die fruitschaal in de keuken, waarin allerlei soorten plakband rollen liggen. Er zijn echt betere plaatsen in ons huis om die dingen te bewaren, maar we zijn dat nu zo gewoon. Voorlopig. En we hebben nog een fruitschaal.)

Over mijn bureau dus. Ik heb hard moeten lachen met de uitleg onderaan deze blogpost. Ook hier geen volkoren-geitenkaas-komkommer sandwich op een blauw matporseleinen bord, maar ook geen foto van mijn bureau in zijn geheel. Niet dat het zo erg is, maar erg interessant is het ook allemaal niet, en ik krijg er geen goede foto van getrokken. Enkele fragmenten:


Foto 1  Aan de muur:  voorlopig, in afwachting van echte kaders, enkele prenten uit een tijdschrift .

Foto 2  Op mijn bureau: de goedkoopste plastieken bureaulamp, gekocht tijdens de verbouwing als voorlopig lichtpunt . Nog tegen de muur, voorlopig, een kalender van het Belang van Limburg, lelijk maar praktisch omdat  de schoolvakanties, de wereld-dagen, de boekenbeurs en het winteruur erop staan. Verder nog een houten totem-beeldje, dat hier verweesd achterbleef en waaraan ik dan maar mijn hoofdtelefoon hing. Staan niet op de foto: de lelijkste muismat ever (voorlopig uiteraard), en de twee muizen die erop liggen. Eén mooie, wit & wireless, en één oude zwarte met kabeltje omdat het bluetooth beest in mijn computer af en toe zegt dat hij de muis niet meer vindt. Ik moet dat eens oplossen, maar voorlopig doet de oude muis het ook prima.

Foto 3  Dingen die mogen blijven: een geknutselde pennenhouder, en zo’n wiebelkevertje in een I love you doosje, allebei cadeautjes van mijn kinderen.

Hoe ik mijn werk papierloos organiseer vertelde ik eerder al, hier.

de laatste keren #projectblogboek

22-1 de laatste keren

 

 

 

In mijn hoofd geraak ik vandaag niet voorbij de meest intense laatste keer uit mijn volwassen leven. Dat was het afscheid van een vriendin, maar daarover wil ik het hier niet hebben. Enkele faits divers dan:

  • de laatste keer dat ik de bodem van mijn strijkmand zag, was de dag voor we op vakantie vertrokken, in juli. Verder valt daar niet veel over te vertellen denk ik, maar vertelt het iets over mij.
  • de laatste keer dat ik moest huilen heel hard met mijn ogen moest knipperen, was zondag tijdens de film Maleficent. Sinds ik een dubbele portie zwangerschapshormonen te verwerken kreeg, heb ik het al moeilijk met het beertje in de reclame van Robijn 🙂
  • de laatste keer dat ik gepofte kastanjes at, was gisteren. De voorlaatste keer was zeker vijf jaar geleden.
  • de laatste keer dat ik trots was, was gisteren op mijn kinderen, die samen kastanjes waren gaan rapen en een warme choco voor mij maakten.
  • de laatste keer dat ik boos was, was vandaag, op diezelfde kinderen, omdat ik alles drie keer moest vragen.
  • de laatste keer dat ik op een paard zat, op een echt welteverstaan, was twintig jaar geleden. Sinds vorige week draagt de dochter mijn rijlaarzen van toen!
  • het laatste boek dat ik las was Kielzog van Per Petterson
  • de laatste site die ik bezocht was kerygma.be, om dat prentje van de blogtip hierboven te stelen.

O ja, en dat het de laatste keer mag zijn dat ik mezelf een deadline opleg.

#projectblogboek, dus.

blogboekTalesFromTheCrib Kerygma en blog.zog.org zijn de blogs die ik al het langst volg en het liefst lees. Omdat het over vanalles en nog wat gaat daar, en ik er al eens iets van opsteek, en vooral ook omdat het schoon geschreven is.

Lilith van TFTC schreef het blogboek, waarover ik hier al eerder iets uit de doeken deed, en i. van Kerygma begon er een project rond. In het boek staan namelijk lijstjes, lijstjes met ideeën voor je volgende blogpost. Er zijn acht lijstjes, met elk vijftien tips: dat zijn honderdtwingtig ideeën.  En i. gaat die allemaal doen, en samen met i. nog een heleboel andere fijne bloggers, zoals Michel van blog.zog.org. En ik heb eens diep adem gehaald, bedacht dat niet geschoten niet geraakt is, en mij ook opgegeven voor #projectblogboek.

Dat diep ademhalen was nodig, want ik ben er nog steeds niet uit hoever ik wil gaan op mijn blog. Sommige van die hondertwintig ideeën gaan verder dan wat ik tot nu toe deed. Een foto van de inhoud van mijn handtas, een home-tour? Brrr! Ik heb over ’t algemeen geen idee wie mijn lezers zijn want ze reageren nog veel te weinig via mijn blog, en zij die via andere kanalen reageren hebben mijn handtas al wel gezien.

Ik ben er dus ook nog niet helemaal uit of ik i. ga volgen in volgorde en al, of eerder de tips eruit pik naargelang de flavour of the day. Dat zullen we nog wel zien, zei de blinde!

De eerste tip, die over “de laatste” (verwarring alom!), pak ik morgen alvast aan.