de zeven hoofdzonden: hebzucht

sunshine-awardVroeger, toen de dieren nog spraken en de bazen nog een snor hadden, las ik elke week de Humo. Zonder mankeren las ik ook elke week het interview, “de zeven hoofdzonden volgens puntje puntje”. Ook al was de puntje puntje soms een ver-van-mijn-bed figuur, toch was er altijd een zekere herkenbaarheid. In het diepst van onze gedachten zijn we allemaal gelijk, geloof ik. Stiekem bedacht ik telkens ook wat ík zou antwoorden. Intussen weet ik al lang dat ik wel van veel íets kan, maar van niets uitzonderlijk veel, en dat die van denhumo het mij dus nooit zullen komen vragen. Gelukkig heb ik nu wel een blog, en een klein maar fijn publiek.

Ik kreeg hier ook nog een sunshine blogger award toebedeeld, waardoor ik verondersteld word zeven dingen te delen die jullie nog niet van mij wisten.

Eén en één is twee, dacht ik toen, of eigenlijk zeven in dit geval. Ik schotel jullie dus mijn zeven hoofdzonden voor. Hebzucht, hoogmoed, luiheid, gulzigheid, onkuisheid, gramschap en jaloezie; niets menselijks is ons vreemd! Ik begin bij de eerste.

Hebzucht
— Avaritia, de Latijnse benaming voor hebzucht, is het verlangen naar macht, geld, rijkdom of bezittingen, met name als door het bezit van een van deze men een ander hetzelfde bezit ontzegt.–

Met hebzucht heb ik iets dubbels.

Langs de ene kant heb ik het gevoel dat ik absoluut niet hebberig van aard ben. Zo heb ik er een bloedhekel aan om dingen dubbel te hebben – met kleren heb ik dat niet, nee, de ene trui is ook de andere niet tenslotte. Maar twee broodmessen en drie kurkentrekkers in de lade, daar word ik echt ambetant van. Ik vind het ook héél moeilijk om iets weg te doen dat niet stuk is. Broodmessen en kurkentrekkers gaan doorgaans een leven lang mee, helaas.

Langs de andere kant heb ik het gevoel dat ik telkens wel iets anders nodig heb. Vorige week begon ik het start2run programma, op mijn oude tennisschoenen, de iphone (4)  in de hand met het volume op max wegens geen oortjes die blijven zitten. ‘Zorg zeker voor goede loopschoenen’, roepen ze van alle kanten, dus hop, een tripje naar de sportwinkel om goede loopschoenen, en een online shopping tripje om een sport-hoofdtelefoon. En dan heb ik eigenlijk ook nog geen geschikte kleren om in de winter mee buiten te lopen. En zo is het elke week wel wat, is het niet voor mij dan wel voor iemand anders van mijn gezin. Soms droom ik wel eens van een sober leven, ergens in Ver-weg-gistan, waar de 100 things challenge geen kans maakt omdat mensen niet eens aan honderd bezittingen komen. Ik zou dat aankunnen, een tijdje. Zolang één van die honderd dingen maar een computer is, met internet alstublieft. Hmm. Hoogmoed allicht, maar dat is voor de volgende keer.

PS : Als nog iemand zin heeft om zijn of haar zonden aan de grote klok te hangen, be my guest! Laat een linkje achter, dan link ik terug.

l’embarras du choix

Soms zou ik willen dat ik een vissersvrouw was op de Faroereilanden. Of misschien beter een boerin in Peru want ik ben niet dol op ongefileerde vis. Waar het mij om te doen zou zijn is een eenvoudiger leven, met minder keuzes. Keuze hebben is een luxe, en gebrek aan keuze betekent meestal armoede, maar de overdaad aan keuze tegenwoordig vind ik zo ontmoedigend. Het is nooit genoeg, nooit meer gewoon goed. Nog maar nauwelijks bekomen van een goed doordachte aankoop lonkt er alweer een nieuwer model; mooier, handiger, met meer functies, duurder of net spotgoedkoop helemaal uit China.

Ik liep de stad in en scoorde ‘een soldeke’. Helemaal tevreden liep ik de winkel uit. Een etalage verder zag ik alweer wat anders, eigenlijk wel mooier dan het vorige. Tegen de tijd dat ik bij mijn auto arriveerde was ik nog zeker vijf betaalbare outfits tegengekomen die ik evengoed had willen hebben, en twijfelde ik aan mijn aankoop.
Op zoek naar iets specifieks (sla me dood, ik weet niet meer wat, hoe belangrijk kan het geweest zijn) belandde ik bij een aantal winkels vol hebbedingen voor het interieur. Opnieuw: decisions, decisions, decisions! Moest ik vandaag een volledig nieuw interieur inrichten, ik zou het echt niet weten. Landelijk, trendy met steigerhout of strak design in hoogglans en leer? Een sober servies met modern glaswerk of mooi handgemaakt keramiek in natuurtinten of lief bloemetjesporselein met een bijpassende cupcake-etagière?
De laatste halte was een elektrozaak waar ik een kabeltje moest kopen. Makkelijk zat: het juiste type nemen, betalen en weg. Dacht ik. Bestaan die kabeltjes ook al in verschillende kleuren! Aan de kassa staarden de gsm hoesjes mij aan. Van de misschien wel vijftig modellen waren er toch zeker vijf die ik echt mooi vond. Ik keek naar mijn gsm in zijn oude jasje en stopte hem maar vlug terug in mijn tas.

Mottig word ik er soms van.