point taken

Ik wandelde met Nola, onze Grote Zwitserse Sennenhond, langs een huis in aanbouw. Vanop de eerste verdieping van de moderne blokkendoos riep de Poolse bouwvakker mij toe:

‘Mooie hond!’

‘Ja, echt’ zei de andere, en hij trok een bewonderend gezicht.

Vroeger floten die mannen naar mij, nu naar mijn hond! Nog even en ze komen me helpen oversteken.

Advertenties

gezinsuitbreiding

Ik was niet zwanger, en toch kregen we een baby. Een baby met vier stoere poten, een lief, ietwat eigenwijs snoetje en een kwispelstaart.

Een baby met een zalig zacht vachtje, en een hoog knuffelgehalte.

Een baby met scherpe puppytandjes ook, en een enthousiasme dat nog geen grenzen kende.

Het was eind 2014, het jaar van de N, en we noemden haar Nola, naar een personage uit de film Labyrinthus.

Mag ik jullie voorstellen : Nola, onze kleine Grote Zwitserse Sennenhond!

nola-3

Met de komst van Nola ging na jaren eindelijk een (mijn!) kinderdroom in vervulling.

Ondanks alle voorbereidende lectuur liep het de eerste weken niet van een leien dakje: puppies hebben net als mensenbabies geen aan/uit knopje, en ik was helemaal vergeten hoe vermoeiend dat kan zijn. Het winterweer hielp ook niet echt. Een tiental weken later inmiddels hebben we onze draai gevonden, zij en wij en de poes, het komt hier goed met die droom.

Tijd voor een nieuwe categorie op mijn blog ook: doggy tales, waarin ik de ervaringen met onze Grote Zwitser kan delen – er is online immers niet zoveel te vinden over dit ras. Het is nochtans de moeite, I tell you!

Deze blogpost kadert ook nog in #projectblogboek :

Stel ons voor aan je huisdier.