point taken

Ik wandelde met Nola, onze Grote Zwitserse Sennenhond, langs een huis in aanbouw. Vanop de eerste verdieping van de moderne blokkendoos riep de Poolse bouwvakker mij toe:

‘Mooie hond!’

‘Ja, echt’ zei de andere, en hij trok een bewonderend gezicht.

Vroeger floten die mannen naar mij, nu naar mijn hond! Nog even en ze komen me helpen oversteken.

voor gênante verhalen moet u bij mij zijn #projectblogboek

*zucht* projectblogboek… Als ik mijn manifesto schrijf (tip nummer zoveel uit datzelfde blogboek), zal daar zeker in staan “walk your talk”. Leven volgens de principes die je verkondigt, en omgekeerd niets veroordelen wat je zelf ook zou doen, ik vind dat belangrijk. Of in het klein: als ge zegt dat ge iets gaat doen, doe het dan ook. Dus als ik zeg dat ik aan #projectblogboek meedoe, dan doe ik ook mee aan #projectblogboek, punt andere lijn.
Over de volgorde heb ik gelukkig niets gezegd! Het interview met een idool, een sneak peek van een project, en wat was de volgende opdracht ook al weer – ik heb daar al veel te lang mijn hoofd over gebroken, het zal voor een andere keer zijn. Want daarnet schoot me plots een leuk gênant moment te binnen. En het goede eraan is:  de gêne was voor een keer niet aan mijn kant. Ideaal om schaamteloos te delen, dus.

Ik was, jàren geleden, op bezoek bij een vriendin, die pas samenwoonde met haar lief. Ik plofte in de zetel, en vanuit mijn ooghoeken zag ik plots iets wit komen piepen, tussen zitting en armleuning van de tweezitter. Ik viste het eruit, het was wat wij noemen een ‘zjwainke’ (zoals in joint de culasse). Een witte plastieken ring, zo’n 4 cm in diameter, ik zag niet dadelijk uit welk apparaat het zou kunnen komen. Ik zei iets scherpzinnigs als ‘hier, een zjwainke’. Waarop de vriendin, met een hoofd zo rood als twee tomaten, zich haastte om het ding in de vuilbak te gooien, terwijl haar lief stikkend van het lachen de kamer uitging. De rest van de avond verliep zonder incidenten. Ik had geen idee wat er zo gênant aan dat ringske was geweest.

Een jaar of wat later stelde mijn gynaecologe mij een nieuwe anticonceptiemiddel voor, de vaginale ring. Waarschijnlijk heeft zij zich toen op haar beurt afgevraagd waarom ik daar met zo’n idiote grijns zat, toen ze me er eentje liet zien.

Gênante verhalen waarin ikzelf de hoofdrol speel zijn er anders legio. Ik ben nogal impulsief, en hoewel het lijkt te minderen met de jaren bega ik nog geregeld stommiteiten.

Zoals luid claxonneren en heel boos kijken naar de chauffeur die voor mijn voeten reed – en ik was al te laat; en die een half uur later aan mij werd voorgesteld als de nieuwe directeur ad interim.

Of aan een collega die met krukken door de gang liep vragen wat hij had uitgespookt, terwijl de man gehandicapt bleek te zijn – ik had hem in de paar weken dat ik er werkte alleen nog maar aan een bureau zien zitten, ik had geen idee.

Of die keer dat ik iemand opbelde, en vlak nadat ik mijn naam had gezegd mij verslikte zodat ik alleen nog maar een soort gepiep kon voortbrengen en vervolgens de slappe lach kreeg, zó ambetant.

Of samen met enkele collega’s zitten grappen over de ietwat aparte hobby van een nieuwe collega (het helpen organiseren van een jaarlijkse parade in het een niet nadergenoemde Stad voor mensen met een bepaalde sexuele voorkeur, om geen namen te noemen, geef toe: het is een inkopper), en vervolgens rechtstaan en hem aan de tafel achter de kast zien zitten.

Tips tegen een rood hoofd, iemand ?

 

Stories brought to you as part of #projectblogboek
genant

 

des ochtends #projectblogboek

22-3 ontbijt

 

 

Vijf foto’s van mijn ontbijt, here goes :

Foto 1. Deze foto werd niet in scène gezet. Ik kreeg dit eitje zo doorgeschoven van de zoon, vorige week. Ik nam een zwart-wit foto omdat ik hem wilde gebruiken voor de black & white challenge, en dat vind ik nu wel jammer, in kleur was het smakelijker geweest. Wij eten al eens geregeld een eitje bij het ontbijt, met in reepjes gesneden brood en wat zout.  #guiltypleasures

Op foto 2, die ik niet nam, staat een kommetje magere yoghurt met granola. Zodra die twee ingredienten gemengd zijn, ziet dat er niet meer uit, zelfs niet in de mooiste kommetjes (Pure by Pascale Naessens) #verjaardagscadeau

Foto 3, van nog zo’n kommetje magere yoghurt met granola, nam ik ook niet. Ik ben zonder enige twijfel een avondmens, een nachtraaf zelfs. ’s Ochtends ben ik al blij dat ik mezelf bij mekaar geraapt krijg, foto’s nemen van mijn ontbijt is een brug te ver.

Op foto 4, die ik ook niet nam, staat een boterham met abrikozenconfituur, want de granola was op. Zo’n boterham ziet er net zo uit als bij u.

Op foto 5, de laatste foto die ik niet nam, staat opnieuw een boterham want de granola was nog steeds op. Tussen deze boterham zit hagelslag (Callebaut puur, de enige echte), want het was zo’n ochtend.

Kan ik het goed maken van die foto’s, met mijn granola recept?granola

  • 200g havervlokken
  • het sap van 1 appelsien
  • een handvol pompoenpitten, pijnboompitten en/of gehakte noten.
  • 2 eetlepels hazelnootolie (in kleine flesjes te krijgen bij Delhaize)
  • 3 eetlepels vloeibare honing
  • een handvol rozijnen, gedroogde cranberries of fijngehakte gedroogde abrikozen

Doe de havervlokken in een kom samen met de noten of pitten, en roer er het appelsiensap door. Roer er vervolgens de notenolie onder, en als laatste de honing. Meer honing geeft grotere krokante brokken, met minder of geen honing blijft de haver meer gewoon euh, haverachtig. Spreid het mengsel zo dun mogelijk uit op een vel bakpapier (op een bakplaat), en zet ongeveer een half uur in de voorverwarmde oven op 150°. Laat afkoelen op het papier. Meng er dan de rozijnen, cranberries of abrikozenstukjes onder en bewaar in een luchtdichte doos. Eén tip: koop geen noten-pitten-rozijnen mengeling, want dan ben je een uur zoet met het uitsorteren van de rozijnen. Die verbranden namelijk in de oven en dat geeft een vieze vieze smaak. Been there, done that.

mijn onopgeruimde bureau #projectblogboek

22-2 bureau

De meeste dingen op mijn bureau staan daar voorlopig.

Voorlopig, da’s toch al zeker een jaar.  Wij hebben verbouwd, het soort verbouwing waarbij je op een dag met je voeten in de aarde vanuit de living naar de sterrenhemel staat te kijken. Tijdens die verbouwing verhuisde onze hele inboedel noodgedwongen aan paar keer. Uiteindelijk zijn de grote stukken terug op hun juiste plaats beland, maar 101 kleine dingen bleven achter. Sommige zaken staan al zo lang voorlopig ergens, dat ik vrees dat ze er nooit meer weg zullen gaan. (Zoals die fruitschaal in de keuken, waarin allerlei soorten plakband rollen liggen. Er zijn echt betere plaatsen in ons huis om die dingen te bewaren, maar we zijn dat nu zo gewoon. Voorlopig. En we hebben nog een fruitschaal.)

Over mijn bureau dus. Ik heb hard moeten lachen met de uitleg onderaan deze blogpost. Ook hier geen volkoren-geitenkaas-komkommer sandwich op een blauw matporseleinen bord, maar ook geen foto van mijn bureau in zijn geheel. Niet dat het zo erg is, maar erg interessant is het ook allemaal niet, en ik krijg er geen goede foto van getrokken. Enkele fragmenten:


Foto 1  Aan de muur:  voorlopig, in afwachting van echte kaders, enkele prenten uit een tijdschrift .

Foto 2  Op mijn bureau: de goedkoopste plastieken bureaulamp, gekocht tijdens de verbouwing als voorlopig lichtpunt . Nog tegen de muur, voorlopig, een kalender van het Belang van Limburg, lelijk maar praktisch omdat  de schoolvakanties, de wereld-dagen, de boekenbeurs en het winteruur erop staan. Verder nog een houten totem-beeldje, dat hier verweesd achterbleef en waaraan ik dan maar mijn hoofdtelefoon hing. Staan niet op de foto: de lelijkste muismat ever (voorlopig uiteraard), en de twee muizen die erop liggen. Eén mooie, wit & wireless, en één oude zwarte met kabeltje omdat het bluetooth beest in mijn computer af en toe zegt dat hij de muis niet meer vindt. Ik moet dat eens oplossen, maar voorlopig doet de oude muis het ook prima.

Foto 3  Dingen die mogen blijven: een geknutselde pennenhouder, en zo’n wiebelkevertje in een I love you doosje, allebei cadeautjes van mijn kinderen.

Hoe ik mijn werk papierloos organiseer vertelde ik eerder al, hier.

de laatste keren #projectblogboek

22-1 de laatste keren

 

 

 

In mijn hoofd geraak ik vandaag niet voorbij de meest intense laatste keer uit mijn volwassen leven. Dat was het afscheid van een vriendin, maar daarover wil ik het hier niet hebben. Enkele faits divers dan:

  • de laatste keer dat ik de bodem van mijn strijkmand zag, was de dag voor we op vakantie vertrokken, in juli. Verder valt daar niet veel over te vertellen denk ik, maar vertelt het iets over mij.
  • de laatste keer dat ik moest huilen heel hard met mijn ogen moest knipperen, was zondag tijdens de film Maleficent. Sinds ik een dubbele portie zwangerschapshormonen te verwerken kreeg, heb ik het al moeilijk met het beertje in de reclame van Robijn 🙂
  • de laatste keer dat ik gepofte kastanjes at, was gisteren. De voorlaatste keer was zeker vijf jaar geleden.
  • de laatste keer dat ik trots was, was gisteren op mijn kinderen, die samen kastanjes waren gaan rapen en een warme choco voor mij maakten.
  • de laatste keer dat ik boos was, was vandaag, op diezelfde kinderen, omdat ik alles drie keer moest vragen.
  • de laatste keer dat ik op een paard zat, op een echt welteverstaan, was twintig jaar geleden. Sinds vorige week draagt de dochter mijn rijlaarzen van toen!
  • het laatste boek dat ik las was Kielzog van Per Petterson
  • de laatste site die ik bezocht was kerygma.be, om dat prentje van de blogtip hierboven te stelen.

O ja, en dat het de laatste keer mag zijn dat ik mezelf een deadline opleg.

ik ben een sloor

Ik was thuis aan het schilderen. Niks creatiefs, gewoon een nieuwe laag wit over de muren. Ik had, zonder in de spiegel te kijken, mijn haar in een dotje gedraaid, hoog op mijn hoofd want ik werd ambetant van de losse sprietjes in mijn gezicht. Ik droeg een oude jeans, een t-shirt van een lang vervlogen Microsoft evenement en Crocs. Met een vod in de hand opende ik de voordeur.

‘Kunt ge eens gaan vragen of ze iets nodig hebben van diepvries?’ zei hij.

Die dacht dus dat ik de meid was! Ik overwoog heel even een stevige Mrs. the-lady-of-the-house Bouquet imitatie, maar eigenlijk wilde ik gewoon voortdoen.

‘Ach nee, hier kopen ze niet aan de deur,’ zei ik maar.

Dat hij zijn crème-glace zelf opeet!