belleketrek

“Eén keertje maar, hoor…”
De zoon bekent, out of the blue, dat hij samen met een kameraadje belleketrek heeft gedaan bij de buren. Ik ben stomverbaasd en kan alleen maar de vraag bedenken “en wat als ze jou hebben zien wegrennen?”
“Dan zijn we niet snel genoeg geweest!”

Advertenties

later als ik dood ben

“Is het goed als ik dat doe wanneer ik dood ben mam?” vraagt de dochter vriendelijk, nadat ik haar een klein taakje had gegeven. Ik zeg “ok”. Pas wanneer ik de ogen van een toevallige toehoorder zie uitpuilen besef ik hoe vreemd dat moet klinken.

Ze bedoelde eigenlijk “Is het goed als ik dat doe zodra ik Game Over heb bij Zombie Tsunami”, of Temple Run, of whatever ze op dat moment aan het spelen was op mijn iPhone, tijdens het wachten.

Aan de toevallige toehoorder : ’t is een lief meisje hoor, ’t is dus niet dat ze ‘foert’ bedoelde en ik dat zomaar ‘ok’ vind. Want dat zag ik u denken 🙂 .

hatee-hatee-hatee-ho

Dit hebben we de laatste weken al zoveel gezongen, gedanst en onnozel op gedaan dat het hier niet mag ontbreken.
For future reference: “What does the fox say” van Ylvis is een absolute topper bij mijn tienjarige – en ook een beetje bij zijn mama. Hij kan eigenlijk best mooi zingen en goed toon houden, de zoon. De dochter daarentegen heeft het niet zo op onze spontane duetten begrepen :-). En de papa, die lacht zich een breuk.

de magische grens

Mijn kinderen bereikten onlangs de magische grens. Niet die grens waarbij hun leeftijd voortaan, en naar alle waarschijnlijkheid voor de rest van hun leven, met twee cijfers zal worden geschreven. Die zit er binnenkort aan te komen, en zal volgens mij niet zo’n grote impact hebben. Puberen doen ze namelijk al langer, en met elk afgedankt stuk speelgoed geraakt hun kindertijd verder op de achtergrond.

Typhoon - Bobbejaanland

Deze grens is van een andere, meetbare orde. Ze werden 1m 40 groot, de minimum lengte voor de meer spectulaire attracties in de meeste pretparken. Stonden we vroeger geduldig te wachten naast draaimolens, kikkerbootjes en vliegende dolfijntjes, dan kreeg naar een pretpark gaan sindsdien een nieuwe dimensie. Hoezo mama gaat niet mee in de Tower of Terror? Durft ze niet ofzo?

Sinds ik na een ritje in de Black Mamba een uur nodig had om te bekomen van de misselijkheid, heb ik vrijstelling gekregen van attracties die een schroefbeweging maken. Zo ontkwam ik gisteren aan de Typhoon in Bobbejaanland. Ik zat op een bankje in het zonnetje en was daar echt niet rouwig om.

generatiekloof

Daarstraks, ergens op een parking. ‘Mama, heb je dat gezien?! Die meneer kan zijn auto met een sleutel opendoen. Maar zo echt van krik-krak hé, niet zo van ver gelijk bij gewone auto’s. Cool!’

op kamp

nestOorverdovend stil was het hier gisteren, nadat de kinderen op kamp waren vertrokken.
Perceptie is een vies beest. Een kwartier duurt zoveel langer wanneer de bus vertraging heeft, oneindig lang wanneer je wacht op belangrijk nieuws, en stelt niets voor wanneer je een leuke tijd hebt. Ons huis ligt er niet anders bij dan wanneer de kinderen een middag niet thuis zijn, of een avondje uit logeren. Dezelfde stilte vind ik dan zalig. Nu stond zelfs de trampoline er treurig bij.
Na enkele glazen cava en tapas op een fijn terras zag ik er al helemaal terug de goeie kanten van in. De tijdelijk herwonnen vrijheid gaat optimaal benut worden, want tien dagen, die gaan zo om zijn.