de puddingvis

Bij mijn grootmoeder was er elke avond zelfgemaakte pudding. Ik weet niet zeker of het echt elke avond was en ik kan het haar ook niet meer vragen, maar zo herinner ik het me. Meestal zat de pudding in aparte schaaltjes, maar ze had ook een puddingkom in de vorm van een vis. Een nogal uit de kluiten gewassen vis, en vermits ik haar enige kleinkind was, was er veel te veel pudding nodig om die vis te vullen. De vorm kwam dan ook alleen bij speciale gelegenheden uit de kast.

Toen ik deze zomer op de antiekmarkt van Tongeren een kleine puddingvorm zag moest ik dan ook geen twee keer nadenken. Een puddingvis maken echter bleek een ander paar mouwen. Na drie pogingen, van helemaal mislukt tot net niet gelukt, kocht ik gewoon een pakje Flan van dr. Oetker. (Leve dr. Oetker!)

Nog nooit eerder mijn kinderen ruzie weten maken om een vissekop. Gelukkig heeft een vis twee ogen en was de staart ook goed.

de puddingvis

Advertenties

antiek

Tijdens een wandeling over de antiekmarkt van Tongeren kwam ik hier en daar herinneringen tegen uit mijn prille kindertijd. Voorwerpen die toen ook al wel oud waren zijn nu dus antiek.

Toch wel confronterend: terwijl mijn kinderen al geen connectie meer hebben met de spullen uit de 60’s tentoonstelling, had ik nog een grootmoeder die een echte pompsteen had in de keuken – een stenen wasbak met daarboven een handpomp! En een wc buiten op de koer, compleet met hartje in de deur. Waardoor zij heel haar leven ‘naar de koer’ bleef gaan, ook later in het rusthuis toen de wc gewoon in de badkamer bij haar kamer stond.

Ik probeer me voor te stellen welke dingen bij mijn kinderen later zo’n “oh kijk dat hadden wij ook!” reactie zullen uitlokken… de WII? Een Expedit boekenkast allicht, of die gekleurde plastic kinderstoeltjes van IKEA. Of zo’n automaat vol Pokemon-ballen. Zouden de loom-bandjes de tijd overleven, net zoals deze oude blokkendoos waarmee ik nog speelde bij mijn tante? De bruingeglazuurde puddingvorm-vis nam ik mee naar huis voor twee euro en daarmee was mijn dag goed. Op naar een volgende generatie puddingvissen (..de spanning bij het omdraaien, ik kan niet wachten..)

op de achterbank

Ik las wat verder bij haar en kwam iets moois tegen.

Het filmpje van Beer en Haas was al mooi, maar op de schaal van ontroering scoort dit vele streepjes hoger. Een jeugdherinnering waarvan ik dacht dat ik hem alleen had, werd erg knap in beeld gebracht. Ik zat zò weer op de achterbank van onze lichtgroene Audi 80.
Klik door op de afbeelding voor een ritje naar je kindertijd.

EN-ToyoGIF01

generatiekloof

Daarstraks, ergens op een parking. ‘Mama, heb je dat gezien?! Die meneer kan zijn auto met een sleutel opendoen. Maar zo echt van krik-krak hé, niet zo van ver gelijk bij gewone auto’s. Cool!’

grote kunst

Toen mijn dochter nog heel klein was, en iemand vroeg ‘wat wil je later worden?’  antwoordde ze altijd ‘Een groot kunstenaar!’  Dat had namelijk eens iemand gezegd, dat ze dat later zou worden.

Wat ze later wordt valt nog af te wachten, maar ze is in elk geval erg creatief, met allerlei materialen. Tekenen, knippen, plakken, kleien, armbandjes maken, allerlei strijkpareldingen,… Iets in mekaar flansen met rietjes, touwtjes en ballonnen. Of poppetjes en een poppenhuis maken van papier, en daar dan allemaal foto’s van maken en die achter elkaar plakken tot een filmpje.  Het kan alleen allemaal niet snel genoeg gaan, dus tijd om iets fijn af te werken is er meestal niet. Dat heeft ze van mij vrees ik, ik denk dan aan alle begonnen handwerkjes die hier liggen.

Voor haar verjaardag deed ik haar vorig jaar een echte naaidoos cadeau, een roze, en dat was een schot in de roos. Haar mooiste cadeau ooit, vond ze. Dat maakte me warm vanbinnen, want zelf kreeg ik ook ooit een naaidoos, toen ik ongeveer zo oud was. De moeder van het buurvriendinnetje was naaister, dus er waren restjes stof, lintjes, haakjes en oogjes in overvloed om de mooiste creaties voor onze barbies mee te maken. Fijne herinneringen. En de naaidoos heb ik nog steeds. Er zit zelfs nog dezelfde vingerhoed in, en enkele van de originele rolletjes stikzijde, want als je geen échte naaister bent, en alleen maar af en toe een knoop vastnaait, kom je daar toch een leven mee toe, met zo’n rolletje!

Deze poppetjes (of kussentjes, of kussenpopjes ?) maakte ze nog gauw gauw voor het slapengaan, na het zien van de film Coraline.

coraline

Pavlov’s dog

Het WordPress thema van deze blog heet Sundance. Telkens ik dat tegenkom denk ik aan het nummer Songdance van Pavlov’s dog, dat ik leerde kennen eind jaren tachtig. In het pre-internet tijdperk van toen ben ik nooit verder geraakt dan dat ene fantastische album, ‘Pampered Menial’ uit 1975.
Nu zocht ik eens op wat er daarnaast nog van Pavlov’s dog te beluisteren valt. Niet veel, zo blijkt. Maar ook: ze bestaan nog! Of moet ik zeggen ‘bestaan weer’, èn ze komen in november van dit jaar naar de Vooruit in Gent! Daar ga ik zeker en vast nièt naartoe zeg. Op Youtube zijn wat filmpjes te vinden van concerten van de laatste jaren, ik heb er geenenkel uitgekeken. Na veertig jaar is de fut er zo duidelijk uit dat het pijnlijk wordt om te zien. Jammer…

Veertig jaar geleden klonken ze zo:

Suske en Wiske fast forward

Suske en Wiske waren kinderen in mijn kindertijd. Ik werd intussen volwassen, zij werden tieners. Niet eerlijk.
“Wiske is vermist”, zag ik op een affiche vorige week, en ik was meteen benieuwd. Amoras is nieuwe stripreeks, een nevenreeks van Suske en Wiske met dezelfde hoofdpersonages, van tekenaar Charel Cambré en scenarioschrijver Marc Legendre. Een Suske en Wiske voor een volwassen publiek.

Vroeger was een nieuwe Sus-en-Wis altijd een beetje feest. Met de jaren vond ik de scenario’s magerder en magerder worden, maar ik heb nog altijd veel sympathie voor de personages. En die vind ik geweldig goed neergezet in Amoras. Cambré heeft er mensen van vlees en bloed van gemaakt. Barabas iets normaler en Lambik en Jerom iets marginaler dan verwacht, maar precies dat vind ik er goed aan: dat het dus anders is dan verwacht.
O ja, en ze zijn ook helemaal bij de tijd, in Amoras: de teletijdmachine van professor Barabas werd door de slechterikken gecopieerd met een 3d printer (zie gisteren)!