de zeven hoofdzonden: luiheid

(deel drie in de reeks)

Kijk naar de datum van deze blogpost en naar die van de vorige, ik moet er verder geen tekeningetje bij maken.

NOT! Zo is het eigenlijk helemaal niet. Ik ben niet lui, ik wou soms dat ik wat luier kon zijn. Ik kan mezelf maar moeilijk iets gunnen zolang ik nog werk zie liggen. Meteen ook de reden dat het hier even stil bleef : schrijven begon als de zoveelste verplichting aan te voelen, iets dat ik nog moest doen vooraleer ik iets anders mocht doen van mezelf.

Vandaag had ik er plots weer zin in, dus: bij deze. Morgen misschien meer.

de zeven hoofdzonden: hoogmoed

Deel twee in mijn, lichtjes overmoedig begonnen, reeksje :

Hoogmoed
— Superbia is de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort. Met superbia wordt bedoeld de overschatting van het eigen kunnen, en het neerkijken op alle anderen —

Hoogmoed, het neerkijken op anderen, is een lelijk beest.

Ik zou graag zeggen dat ik daar niet aan doe, maar dat zou ook al hoogmoedig zijn.  Over de zwervers met hun goedkope pils bij de uitgang van de supermarkt denk ik dat het met mij toch nooit zover zou komen. Of over een stoefer zeg ik al eens iets als “Die denkt zeker dat de evenaar door zijn gat loopt!” Maar als ik dan denk dat ik een beter mens ben, ben ik dan niet gewoon minstens even hoogmoedig?

In de wachtzaal van het ziekenhuis zat een – waarschijnlijk psychisch zieke – vrouw zichzelf luidkeels te beklagen tegen haar moeder. “Ik kan niks, ik ben niks, ik heb niemand, wat moet mijn kind toch met zo’n waardeloze moeder, …”, en dat non-stop wel zeker een kwartier lang. Ik heb me moeten inhouden om niet te zeggen “Mens, raap uzelf bij mekaar en maak iets van uw leven in plaats van zo te zagen!” Hoe hoogmoedig is dat wel niet, ze kwam daar waarschijnlijk om hulp. Het is zo gemakkelijk om snel te oordelen, dingen af te toetsen aan mijn eigen werkelijkheid. Ik weet dat goed genoeg en toch blijf ik het doen.

Over hoogmoed als in ‘overmoed’ of ‘zelfoverschatting’ heb ik een ander gevoel.

Voor de katholieke kerk was deze hoogmoed de eerste en ergste van alle zonden.  Uit hoogmoed kwam Lucifer in opstand tegen God en viel uit de hemel, en uit hoogmoed waren Adam en Eva ongehoorzaam en werden ze als straf verbannen uit het paradijs. Mensen moesten nederig zijn, hun plaats kennen  – ergens onderaan – en vooral Gods wegen niet in twijfel trekken.

Mjin gedacht: als iedereen daarnaar geleefd had, zaten we vandaag nog steeds in de middeleeuwen. Wie zou hebben durven proberen een vliegtuig te bouwen, nadat God de mens geen vleugels had gegeven. Laat staan naar de maan vliegen en ook nog terugkomen, alle wetten van de zwaartekracht ten spijt, pure hoogmoed! Nee, een klein beetje overmoed, dat kan volgens mij geen kwaad. Om te durven springen, iets nieuws te durven proberen, de lat een beetje hoger te leggen. “Dat gaat niet, bestaat niet” zei K3, en daar sta ik achter. Met een beetje overmoed, en wie weet ook een beetje geluk, geraak je volgens mij een heel eind.

icaro

de val van Icarus – door Jacob Peter Gowy

de zeven hoofdzonden: hebzucht

sunshine-awardVroeger, toen de dieren nog spraken en de bazen nog een snor hadden, las ik elke week de Humo. Zonder mankeren las ik ook elke week het interview, “de zeven hoofdzonden volgens puntje puntje”. Ook al was de puntje puntje soms een ver-van-mijn-bed figuur, toch was er altijd een zekere herkenbaarheid. In het diepst van onze gedachten zijn we allemaal gelijk, geloof ik. Stiekem bedacht ik telkens ook wat ík zou antwoorden. Intussen weet ik al lang dat ik wel van veel íets kan, maar van niets uitzonderlijk veel, en dat die van denhumo het mij dus nooit zullen komen vragen. Gelukkig heb ik nu wel een blog, en een klein maar fijn publiek.

Ik kreeg hier ook nog een sunshine blogger award toebedeeld, waardoor ik verondersteld word zeven dingen te delen die jullie nog niet van mij wisten.

Eén en één is twee, dacht ik toen, of eigenlijk zeven in dit geval. Ik schotel jullie dus mijn zeven hoofdzonden voor. Hebzucht, hoogmoed, luiheid, gulzigheid, onkuisheid, gramschap en jaloezie; niets menselijks is ons vreemd! Ik begin bij de eerste.

Hebzucht
— Avaritia, de Latijnse benaming voor hebzucht, is het verlangen naar macht, geld, rijkdom of bezittingen, met name als door het bezit van een van deze men een ander hetzelfde bezit ontzegt.–

Met hebzucht heb ik iets dubbels.

Langs de ene kant heb ik het gevoel dat ik absoluut niet hebberig van aard ben. Zo heb ik er een bloedhekel aan om dingen dubbel te hebben – met kleren heb ik dat niet, nee, de ene trui is ook de andere niet tenslotte. Maar twee broodmessen en drie kurkentrekkers in de lade, daar word ik echt ambetant van. Ik vind het ook héél moeilijk om iets weg te doen dat niet stuk is. Broodmessen en kurkentrekkers gaan doorgaans een leven lang mee, helaas.

Langs de andere kant heb ik het gevoel dat ik telkens wel iets anders nodig heb. Vorige week begon ik het start2run programma, op mijn oude tennisschoenen, de iphone (4)  in de hand met het volume op max wegens geen oortjes die blijven zitten. ‘Zorg zeker voor goede loopschoenen’, roepen ze van alle kanten, dus hop, een tripje naar de sportwinkel om goede loopschoenen, en een online shopping tripje om een sport-hoofdtelefoon. En dan heb ik eigenlijk ook nog geen geschikte kleren om in de winter mee buiten te lopen. En zo is het elke week wel wat, is het niet voor mij dan wel voor iemand anders van mijn gezin. Soms droom ik wel eens van een sober leven, ergens in Ver-weg-gistan, waar de 100 things challenge geen kans maakt omdat mensen niet eens aan honderd bezittingen komen. Ik zou dat aankunnen, een tijdje. Zolang één van die honderd dingen maar een computer is, met internet alstublieft. Hmm. Hoogmoed allicht, maar dat is voor de volgende keer.

PS : Als nog iemand zin heeft om zijn of haar zonden aan de grote klok te hangen, be my guest! Laat een linkje achter, dan link ik terug.

de sfeer van Kerstmis (2)

Kerstmis vieren op de Dominicaanse Republiek of op een Australisch strand, ik kan me er niets bij voorstellen. Zelfs hier, met deze mooie herfstzon, heb ik nog geen zin om afscheid te nemen van de zomer.

Maar naar het nieuwe kerst-filmpje van de Britse warenhuisketen John Lewis was ik wel nieuwsgierig. En ze maakten er opnieuw iets moois van, ik heb weer flink met mijn ogen geknipperd aan het einde.

(Kijk hier voor het, al even ontroerende, filmpje van vorig jaar.)

 

voor gênante verhalen moet u bij mij zijn #projectblogboek

*zucht* projectblogboek… Als ik mijn manifesto schrijf (tip nummer zoveel uit datzelfde blogboek), zal daar zeker in staan “walk your talk”. Leven volgens de principes die je verkondigt, en omgekeerd niets veroordelen wat je zelf ook zou doen, ik vind dat belangrijk. Of in het klein: als ge zegt dat ge iets gaat doen, doe het dan ook. Dus als ik zeg dat ik aan #projectblogboek meedoe, dan doe ik ook mee aan #projectblogboek, punt andere lijn.
Over de volgorde heb ik gelukkig niets gezegd! Het interview met een idool, een sneak peek van een project, en wat was de volgende opdracht ook al weer – ik heb daar al veel te lang mijn hoofd over gebroken, het zal voor een andere keer zijn. Want daarnet schoot me plots een leuk gênant moment te binnen. En het goede eraan is:  de gêne was voor een keer niet aan mijn kant. Ideaal om schaamteloos te delen, dus.

Ik was, jàren geleden, op bezoek bij een vriendin, die pas samenwoonde met haar lief. Ik plofte in de zetel, en vanuit mijn ooghoeken zag ik plots iets wit komen piepen, tussen zitting en armleuning van de tweezitter. Ik viste het eruit, het was wat wij noemen een ‘zjwainke’ (zoals in joint de culasse). Een witte plastieken ring, zo’n 4 cm in diameter, ik zag niet dadelijk uit welk apparaat het zou kunnen komen. Ik zei iets scherpzinnigs als ‘hier, een zjwainke’. Waarop de vriendin, met een hoofd zo rood als twee tomaten, zich haastte om het ding in de vuilbak te gooien, terwijl haar lief stikkend van het lachen de kamer uitging. De rest van de avond verliep zonder incidenten. Ik had geen idee wat er zo gênant aan dat ringske was geweest.

Een jaar of wat later stelde mijn gynaecologe mij een nieuwe anticonceptiemiddel voor, de vaginale ring. Waarschijnlijk heeft zij zich toen op haar beurt afgevraagd waarom ik daar met zo’n idiote grijns zat, toen ze me er eentje liet zien.

Gênante verhalen waarin ikzelf de hoofdrol speel zijn er anders legio. Ik ben nogal impulsief, en hoewel het lijkt te minderen met de jaren bega ik nog geregeld stommiteiten.

Zoals luid claxonneren en heel boos kijken naar de chauffeur die voor mijn voeten reed – en ik was al te laat; en die een half uur later aan mij werd voorgesteld als de nieuwe directeur ad interim.

Of aan een collega die met krukken door de gang liep vragen wat hij had uitgespookt, terwijl de man gehandicapt bleek te zijn – ik had hem in de paar weken dat ik er werkte alleen nog maar aan een bureau zien zitten, ik had geen idee.

Of die keer dat ik iemand opbelde, en vlak nadat ik mijn naam had gezegd mij verslikte zodat ik alleen nog maar een soort gepiep kon voortbrengen en vervolgens de slappe lach kreeg, zó ambetant.

Of samen met enkele collega’s zitten grappen over de ietwat aparte hobby van een nieuwe collega (het helpen organiseren van een jaarlijkse parade in het een niet nadergenoemde Stad voor mensen met een bepaalde sexuele voorkeur, om geen namen te noemen, geef toe: het is een inkopper), en vervolgens rechtstaan en hem aan de tafel achter de kast zien zitten.

Tips tegen een rood hoofd, iemand ?

 

Stories brought to you as part of #projectblogboek
genant

 

droedelen in stijl met zentangles

Wat krijg je wanneer je een kunstenares, gespecialiseerd in kalligrafie, en een monnik, gespecialiseerd in meditatie, samenbrengt? Een vorm van tekenkunst die zo eenvoudig, rustgevend en repetetief is dat je er het begrip ‘zen’ op kan plakken. Wat krijg je wanneer de vernoemde personen ook nog een neus voor zaken hebben? Een geregistreerd handelsmerk waar intussen al veel geld aan verdiend is: zentangle®.

Zentangle (zentangle by PaperArtStudio)

Tangle is het Engelse woord voor droedelen. Plak er het woordje zen voor en dan weet je waar zentangle voor staat: mindful droedelen.

Het basisconcept is simpel: op een vierkant papiertje van ca. 9 cm op 9 cm teken je uit de losse pols een vierkant. Dit vierkant verdeel je in vlakken door er een lijntekening in te maken.  Vervolgens gebruik je een fijn zwart stiftje en vul je elk vlak op met een tangle-patroon. Sommige van deze patronen zijn erg simpel; andere lijken moeilijk maar zijn het eigenlijk niet. De (geregistreerde!) slogan van Zentangle is dan ook ‘anything is possible, one stroke at a time’ en dat klopt. Zelfs ik droedelde al iets bij mekaar dat op iets trekt. (Ik krijg het alleen maar niet goed gedigitaliseerd, dat zal voor volgende keer zijn. Ziehier de laatste.)

basisboek zentangle

Er bestaan dus boeken over, zoals het blauwe boek op de foto hierboven, met een inleiding over het zen-aspect, en een hondertal patronen stapsgewijs uitgelegd. Maar wie een beetje engels leest en zich niet laat afschrikken door een ei-volle website heeft alles bij de hand via de site tanglepatterns.com. Er bestaan intussen 148 officiële tangle patronen – ik vind dat dus echt onvoorstelbaar, gepatenteerde droedels! Zit je tijdens een telefoongesprek wat in de marge te krabbelen en heb je ongemerkt een auteursrecht geschonden. Er bestaan ook nog ontelbare niet gepatenteerde varianten, op tanglepatterns.com alfabetisch verzameld onder de roze letterbalk. Soms wordt er verwezen naar een andere site en moet je even lezen wat er staat (of gewoon goed uitkijken naar de roze link ‘here’ om verder te klikken naar de uitleg)

Een echte zentangle is abstract, heeft geen boven- of onderkant en past dus in een vierkant,  maar je kan er zoveel meer mee. Op Pinterest zijn de prachtigste voorbeelden te vinden van ZIA’s (Zentangle Inspired Art). Pas ontdekte ik dat een ex-collega er ook mooie dingen mee doet op haar site .

Hoewel het in de VS al enige jaren meegaat, had ik er in België nog nooit van gehoord tot ik afgelopen zomer die boeken zag liggen. PaperArtStudio geeft workshops, maar online is er in het Nederlands niet zo veel te vinden. Op de Canadese blog I am the diva wordt wekelijks een nieuwe uitdaging voorgesteld, bepaalde patronen die je moet combineren of een thema,… Deze week naar aanleiding van de herfst: bladeren. Erg fijn om mee te doen, al is het maar voor jezelf wanneer je zonder inspiratie zit en zomaar wat gaat droedelen. Maar wacht, is dat nu juist niet het concept van droedelen… mindless in plaats van mindful?

papierloos werken

Terwijl ik in de garage zit te wachten op de herstelling van mijn auto lees ik een noodkreet. KRuiMeL schetst een vertouwd beeld : een ‘clean white desk’ maar een laptop vol chaos. Tot een goed jaar geleden sloeg ik in paniek als mijn vier-kleuren-Bic zoek was, dan viel heel mijn systeem in duigen. Dat systeem bestond verder nog uit een atomaschrift en een kleurcode die enkel ik kende. Ik ben ook de enige die mijn geschrift kan ontcijferen dus wat betreft security zat dat wel goed. Dankzij het vernuft van het atomaschrift met verwisselbare bladzijden had ik de boel redelijk onder controle, vond mijn nog-niet-digitale ik. Vooraan een blad met de losse todo’s, die ik stelselmatig afstreepte wanneer ze gebeurd waren. Blad vol betekende een nieuw blad vooraan bijsteken en de to-do’s konden zich verder opstapelen in vier kleuren.

Toch besloot ik eens te experimenteren met OneNote, wat standaard onder MSOffice zit. Inmiddels zijn we een jaar later en is het laatste atomaschrift nooit meer vol geraakt. Thuis had ik al  zonder veel succes Evernote geprobeerd. Ofwel gebruik ik dat verkeerd, ofwel is het ontsproten aan het brein van iemand die zijn papieren chaos in een digitaal produkt heeft gegoten. Ik vond het nog altijd een rommeltje en het grootste verschil met de atomaschriftjes was de zoek-functie.  Maar nu dus OneNote in combinatie met Outlook, wat een gemak! OneNote bleek zo simpel en overzichtelijk dat mijn innerlijke autist spontaan een vreugdedansje begon. Je kan je bijna niet verkeerd organiseren hiermee. Serieus gasten van Evernote: tijd voor een make-over.

Hoe ik georganiseerd ben:

– De laptop gaat overal mee naartoe, en een muis waarvan de kabel automatisch oprolt (ik ben een sukkel met het touchpad.)

Mailbox organiseren: ik spendeerde een blauwe maandag (of twee) aan het volledig leegmaken van mijn inbox. Alle mails zitten in mappen, per project of afdeling of andere logische indeling. Verder niks, geen kleurtjes of tags of wat dan ook wegens niet nodig, zie verder. Aan de rechterkant van mijn mailbox heb ik de Takenlijst zichtbaar gezet.

Taken aanmaken vanuit e-mail : Mails waarmee ik nog iets moet doen krijgen een vlaggetje  ‘vandaag’, ‘morgen’ of  ‘volgende week’. Taken zonder einddatum zijn des duivels!  Het is een kwestie van kritisch zijn, iets waarvan ik denk ‘mja eigenlijk zou ik eens….’ geef ik geen vlaggetje maar stop ik in OneNote, in de sectie ‘Interessante dingen voor als ik ooit eens even tijd heb’.

Nota’s organiseren : ik heb maar één Notitieblok in OneNote, waarbinnen ik een aantal Secties heb aangemaakt. Secties zijn de ‘notebooks’  uit Evernote maar dan handiger. Ik maakte eentje per project, eentje voor het wekelijkse team-overleg, eentje voor ‘Interessante dingen voor als ik ooit eens even tijd heb’.  In het echt heet die sectie anders en zijn het er niet één maar meerdere, maar voor het gemak noem ik het hier maar zo. Deze secties zie je als tabblaadjes naast elkaar, bovenaan het scherm. Per Sectie kan je zoveel Pagina’s aanmaken als je wil (Pagina’s zijn de ‘notes’ uit Evernote), deze verschijnen in een lijstje aan de rechterkant van het scherm. De recentste pagina staat automatisch onderaan, maar je kan ze eenvoudig vastpakken en verslepen, geweldig handig wanneer je niet noodzakelijk in logische volgorde werkt (guilty as charged.)

Nota’s bij vergaderingen nemen: rechtsklikken op een geplande vergadering in de Outlook agenda geeft een link naar OneNote (in het Nederlands staat er ‘Notities bij Vergadering’). Je krijgt dan een nieuwe pagina met de titel, datum en deelnemers van de vergadering al ingevuld. Ideaal voor verslagen die je moet rondsturen. Ik gebruik dit ook vóór de aanvang van de vergadering om even te noteren wat ik zou willen bespreken. Je kan op elk moment via de Outlook agenda terug naar de aangemaakte OneNote pagina springen en dat is wreed, wreed handig.

Nota’s aanmaken vanuit e-mail : rechtsklikken op een e-mail in je inbox geeft ook een link naar OneNote.  Je kan een nieuwe pagina aanmaken voor de mail of deze invoegen bij een bestaande pagina, de mail wordt dan keurig onderaan je tekst ingeplakt.

– Taken aanmaken vanuit nota’s : je kan een deel tekst selecteren in een OneNote pagina, rechtsklikken en er automatisch een taak in Outlook voor maken.

– Audio en video opnames : je kan met OneNote ook met één druk op de knop een audio of video opname maken, die dan automatisch als link ingevoegd zit bij je nota. Zelf heb ik dit nog nooit gebruikt maar een collega nam laatst een lastige conference call op.

Losse to-do’s beheren : kleinere to-do’s die van overal en nergens komen stop ik rechtstreeks in een Taak in Outlook  met het vlaggetje ‘vandaag’, ‘morgen’ of ‘volgende week’. Opnieuw: taken zonder einddatum zijn des duivels!

En nu het mooie : wanneer je dit consequent toepast moet je alleen nog maar de taken in je Outlook takenlijst afhandelen! Wat in feite het eigenlijke werk zou moeten zijn, n’est-ce pas? En al je nota’s, verslagen, schermafdrukken, interessante passages uit e-mails, enz.. zitten netjes bij mekaar in je eigen logische indeling in OneNote. Mét handige zoekfunctie (over de secties heen indien gewenst).

Intussen ruim een jaar zo bezig, en ik moet zeggen: het werkt geweldig goed voor mij.  Ik ben benieuwd of ik hiermee nog iemand uit de digitale puree heb kunnen helpen!