– pauzed –

Soms, bij globale verontwaardiging en andere kleine drama’s, kriebelt het om de draad terug op te pakken hier. Maar het internet staat bol van de meningen, de wereld gaat geen betere plek worden door daar mijn eigen ongefundeerde hersenspinsels aan toe te voegen. Ik aanzie het dus nog maar wat, vanonder mijn steen. Misschien tilt iemand hem binnenkort eens op of zo, je weet nooit.

I have a dream #projectblogboek

Een van de opdrachten voor #projectblogboek is een interview met een idool.

22-4

 

 

Echte idolen heb ik nooit gehad, nooit begrepen ook: superhelden bestaan niet (sorry, nerds!) en alle andere mensen moeten naar de wc zoals u en ik.

Er zijn veel mensen die ik bewonder, dat wel. Vaak omdat ze iets goed kunnen dat ik stiekem ook zou willen kunnen.

  • Een boek schrijven dat niet spannend is en je toch in zijn greep houdt, zoals Tom Lanoye met zijn Sprakeloos.
  • Een boek schrijven waarin geen woord te veel staat zoals Annie Proulx deed in The Shipping News;  of een rééks boeken schrijven waarin een sfeer en een personage zo treffend worden neergezet dat je terstond naar Botswana zou willen afreizen, zoals Alexander McCall Smith in de heerlijke reeks The n°1 Ladies Detective Agency.
  • Mensen die knappe foto’s maken en op jonge leeftijd genoeg doorzettingsvermogen hebben om zich op te werken tot de top van de fotografie (Stephan Vanfleteren, Bieke Depoorter).
  • Mensen die zelf voor hun zwaar gehandicapt kind zorgen, zoals Elise , die er nog grappig over kan schrijven ook.
  • Mensen die zichzelf blijven wars van sociale verwachtingen (hello, nerds! de echte welteverstaan – niet de yuppies met hun nerdbrillen en ook niet de semi nerds die via een youtube filmpje willen bewijzen hoe echt ze zijn – maar de eeuwig zichzelf-blijvende figuren aan wiens tafel de hippe vogels alleen aanschuiven als het niet anders kan, respect, ik meen dat).

Bon, geen idool, geen interview dus, voor deze tip ga ik moeten passen.

Maar. Door over het concept ‘interview’ na te denken kreeg ik wel inspiratie, waar projectblogboek tenslotte om te doen is. Beter nog: ik kan in één klap een jeugddroom laten uitkomen en een award accepteren. Weldra Inmiddels op deze website, komt dat zien, komt dat zien!

#projectblogboek, dus.

blogboekTalesFromTheCrib Kerygma en blog.zog.org zijn de blogs die ik al het langst volg en het liefst lees. Omdat het over vanalles en nog wat gaat daar, en ik er al eens iets van opsteek, en vooral ook omdat het schoon geschreven is.

Lilith van TFTC schreef het blogboek, waarover ik hier al eerder iets uit de doeken deed, en i. van Kerygma begon er een project rond. In het boek staan namelijk lijstjes, lijstjes met ideeën voor je volgende blogpost. Er zijn acht lijstjes, met elk vijftien tips: dat zijn honderdtwingtig ideeën.  En i. gaat die allemaal doen, en samen met i. nog een heleboel andere fijne bloggers, zoals Michel van blog.zog.org. En ik heb eens diep adem gehaald, bedacht dat niet geschoten niet geraakt is, en mij ook opgegeven voor #projectblogboek.

Dat diep ademhalen was nodig, want ik ben er nog steeds niet uit hoever ik wil gaan op mijn blog. Sommige van die hondertwintig ideeën gaan verder dan wat ik tot nu toe deed. Een foto van de inhoud van mijn handtas, een home-tour? Brrr! Ik heb over ’t algemeen geen idee wie mijn lezers zijn want ze reageren nog veel te weinig via mijn blog, en zij die via andere kanalen reageren hebben mijn handtas al wel gezien.

Ik ben er dus ook nog niet helemaal uit of ik i. ga volgen in volgorde en al, of eerder de tips eruit pik naargelang de flavour of the day. Dat zullen we nog wel zien, zei de blinde!

De eerste tip, die over “de laatste” (verwarring alom!), pak ik morgen alvast aan.

het blogboek en de eyeopener

In mijn review van het Blogboek van Kelly Deriemaeker op goodreads vermeldde ik hoe ik plots het inzicht kreeg om deze blog een beetje richting te geven, en dat ik dat hier uit de doeken zou doen. Wel dus: na een tip uit het blogboek besloot ik mijn about-pagina bij te werken. Deze pagina was het allereerste wat ik schreef, een jaar geleden, en ik besefte nu dat ik nogal vaag was gebleven, vooral over de naam van mijn blog.

De naam Mafaldine is er namelijk niet helemaal toevallig gekomen. Na een week mijn en ook andere hoofden te hebben gebroken over een geschikte blognaam, viel mijn blik tijdens het koken op het pak pasta dat ik ging klaarmaken.  Ik maak minstens een keer per week pasta, en hou mij het liefst aan de ‘echte’, Italiaanse pastagerechten.

Dat komt zo: vele jaren geleden was ik kind aan huis bij een Italiaanse familie. Ik leerde er dingen eten die ik niet kende. ‘Gemalen kaas’ stond voortaan synoniem voor parmezaan of pecorino. Ik leerde aardappelgnocchi kennen en ook hoe je dat uitspreekt (njokki , met de nj zoals in njam). Ik ging mee porcini plukken (eekhoorntjesbrood) en leerde polenta appreciëren. Bij een feest hoorde porchetta en tussen de panini zat mortadella. Ik smulde van de spezzatino di manzo (stoverij met groenten), werd dol op de pannetones die bij Kerstmis horen en proefde op oudejaarsavond van de zampone con lenticchie (gevulde varkenspoot met linzen). Macaroni met kaas en hesp echter, daar hadden ze nog nooit van gehoord!

Sindsdien ben ik een pasta-snob volgens sommigen… Een gerecht als ‘tagliatelle met kip en scampi’s in currysaus’ spreekt me echt niet aan. Het meest gruwelijke dat ik ooit voorgeschoteld kreeg was trouwens een vegetarische pasta met room en geraspte worteltjes, I kid you not.  Mijn vrienden durven wel eens rare ogen trekken wanneer ik vertel welke pastagerechten ik dan wel zoal klaarmaak. Sommige van die gerechten vind je ook wel bij de italiaan, maar de dagelijkse kost uit grootmoeders keuken zal je niet zo gauw ergens op de kaart zien staan. Een aantal van deze recepten behoren tot mijn standaard-repertoire en maak ik met mijn ogen toe. Maar ik probeer ook graag regelmatig iets nieuws, en daar vond ik deze zomer in Italië een geweldig boek voor. Tot hiertoe heb ik mijn voornemen om elke week een nieuw pastarecept te proberen, alvast waargemaakt. Alleen had ik er nog niet bij stilgestaan dat ik daar ook wel eens over kon bloggen, met een blognaam als Mafaldine! Je hoeft geen echte foodie te zijn, om over lekker eten te bloggen, toch?

Dat bloggen, daar gaat dus verandering in komen. Stay tuned voor een reeksje Pasta Basta met lekkere en authentieke italiaanse pastarecepten.

een jaar en nog wat

Mafaldine bestaat een jaar, een jaar en 2 weken om precies te zijn. Ik liet het maar even zo omdat ik eigenlijk nog niet wist wat ervan dacht, laat staan wat ik erover moest schrijven. Maar toen las ik dit en vond dat ik er toch ook eens over moest nadenken. Ik kwam tot de conclusie dat het met mijn blog gaat zoals met mezelf.
Ik heb altijd al erg uiteenlopende interesses gehad, waaronder een aantal waarvoor andere meisjes hun neus ophaalden; in de tijd dat ik nog een meisje was dan wel. Zoals IT bijvoorbeeld – niet toevallig mijn jobsector.  Ik lees veel, we hebben thuis drie kranten: die waarvoor ik vijf jaar geleden begon te werken, die waarvoor ik ongevraagd nu ook werk, en in het week-end ook nog die die de fusie van die vorige twee niet ziet zitten. Ik verdoe onnoemelijk veel tijd met het lezen van alle bijlages bij al die kranten; maar ik kan even lyrisch worden over een paar schoenen als Olga uit The sky is the limit – al zijn de mijne lagergehakt en evenredig lager geprijsd. Ik kook graag, deed al eens iets met Fimo-klei en maakte twee vier rokjes uit mme Zsazsa’s rokjesbijbel, maar een DIY blog is dan weer te hoog gegrepen. Ik zou ook wel eens een goed onderbouwd artikel willen schrijven, over de wet Renault bijvoorbeeld, maar daarvoor ontbreekt het me dan weer aan journalistieke grondigheid.

Enfin, het is hier dus een allegaartje waarbij ik schipper tussen schroom en enthousiasme. Had ik een jaar geleden nog stiekem gehoopt dat mijn blog vanzelf een richting zou vinden, dan kan ik nu alleen maar vaststellen dat dat niet gebeurd is. Wie weet, over een jaar of twee..?

solden in blogland

Gisteren maakte ik werk van mijn Bloglovin’ account, en ik voegde de follow-me-on-bloglovin button toe aan mijn blog (kijk, daar –>). Daarna bedacht ik dat ik misschien beter ook ineens had uitgelegd wat Bloglovin is.
Die-hard bloglezers zullen het wel kennen, maar Bloglovin is dus een online feedreader. Oftewel een website waar je heel eenvoudig al je favoriete blogs (maar evengoed kranten- of andere websites die een feed genereren), kan toevoegen. Je krijgt dan op de site (www.bloglovin.com) een overzichtje van de nieuwe berichten op de blogs die je volgt, en als je dat zou willen ook een e-mail telkens er een nieuw bericht online komt. Handig.
Alleen is het blijkbaar niet zo evident om volgers op Bloglovin’ te krijgen. Enkele van de betere blogs die ik volg hebben er inderdaad verbazend weinig, in verhouding tot de trafiek op hun site. Maar geen nood, je kan de followers dus gewoon kopen! En het is momenteel nog solden ook:
solden
Gegarandeerd 300 volgers binnen de 10 dagen voor maar 15$, een koopje! Ook op Twitter en Youtube zijn followers en views te koop, remember het gedoe rond de clip van Natalia afgelopen zomer. Te gek toch eigenlijk, puur bedrog en dat dat allemaal zomaar mag.

Jammer wel dat het met de papieren krant zo niet lukt om kunstmatig de oplage op te drijven, dan was het nu zo geen miserie bij ons op het werk.