de zeven hoofdzonden: hebzucht

sunshine-awardVroeger, toen de dieren nog spraken en de bazen nog een snor hadden, las ik elke week de Humo. Zonder mankeren las ik ook elke week het interview, “de zeven hoofdzonden volgens puntje puntje”. Ook al was de puntje puntje soms een ver-van-mijn-bed figuur, toch was er altijd een zekere herkenbaarheid. In het diepst van onze gedachten zijn we allemaal gelijk, geloof ik. Stiekem bedacht ik telkens ook wat ík zou antwoorden. Intussen weet ik al lang dat ik wel van veel íets kan, maar van niets uitzonderlijk veel, en dat die van denhumo het mij dus nooit zullen komen vragen. Gelukkig heb ik nu wel een blog, en een klein maar fijn publiek.

Ik kreeg hier ook nog een sunshine blogger award toebedeeld, waardoor ik verondersteld word zeven dingen te delen die jullie nog niet van mij wisten.

Eén en één is twee, dacht ik toen, of eigenlijk zeven in dit geval. Ik schotel jullie dus mijn zeven hoofdzonden voor. Hebzucht, hoogmoed, luiheid, gulzigheid, onkuisheid, gramschap en jaloezie; niets menselijks is ons vreemd! Ik begin bij de eerste.

Hebzucht
— Avaritia, de Latijnse benaming voor hebzucht, is het verlangen naar macht, geld, rijkdom of bezittingen, met name als door het bezit van een van deze men een ander hetzelfde bezit ontzegt.–

Met hebzucht heb ik iets dubbels.

Langs de ene kant heb ik het gevoel dat ik absoluut niet hebberig van aard ben. Zo heb ik er een bloedhekel aan om dingen dubbel te hebben – met kleren heb ik dat niet, nee, de ene trui is ook de andere niet tenslotte. Maar twee broodmessen en drie kurkentrekkers in de lade, daar word ik echt ambetant van. Ik vind het ook héél moeilijk om iets weg te doen dat niet stuk is. Broodmessen en kurkentrekkers gaan doorgaans een leven lang mee, helaas.

Langs de andere kant heb ik het gevoel dat ik telkens wel iets anders nodig heb. Vorige week begon ik het start2run programma, op mijn oude tennisschoenen, de iphone (4)  in de hand met het volume op max wegens geen oortjes die blijven zitten. ‘Zorg zeker voor goede loopschoenen’, roepen ze van alle kanten, dus hop, een tripje naar de sportwinkel om goede loopschoenen, en een online shopping tripje om een sport-hoofdtelefoon. En dan heb ik eigenlijk ook nog geen geschikte kleren om in de winter mee buiten te lopen. En zo is het elke week wel wat, is het niet voor mij dan wel voor iemand anders van mijn gezin. Soms droom ik wel eens van een sober leven, ergens in Ver-weg-gistan, waar de 100 things challenge geen kans maakt omdat mensen niet eens aan honderd bezittingen komen. Ik zou dat aankunnen, een tijdje. Zolang één van die honderd dingen maar een computer is, met internet alstublieft. Hmm. Hoogmoed allicht, maar dat is voor de volgende keer.

PS : Als nog iemand zin heeft om zijn of haar zonden aan de grote klok te hangen, be my guest! Laat een linkje achter, dan link ik terug.

Advertenties

8 thoughts on “de zeven hoofdzonden: hebzucht

  1. Pingback: I have a dream #projectblogboek | Mafaldine

  2. P.S. Proficiat met de Award: dik verdiend; je blog is goed geschreven ( kan zeker niet van alle bloggers gezegd worden), gevarieerd, grappig,ontroerend en origineel! Ik kijk altijd uit naar nieuwe berichten! 😊

    Like

  3. Leuk idee, om je hoofdzonden te posten.
    Wat hebzucht betreft, heb ik zelf het idee dat ik door alleenstaande mama te worden en gewoon niet meer de luxe te hebben van veel te willen/kunnen kopen, enorm veel rust heb gekregen. Dat er zo’n essentie in de plaats is gekomen. Dat ik voordien ook vaak op zoek was, heel de tijd op zoek/aan het jagen, naar de juiste jurk, de beste schoenen daarbij, een nieuwe weet-ik-veel-wat, … Dat dat nu ‘klaar’ is, wegens geen optie meer, brengt rust en contentement. Ik schreef er lang geleden mijn eerste blogpost over: http://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/05/24/over-roze-lakschoentjes-en-jurken-die-ik-zou-aankunnen-als-ik-5-kilo-zou-afvallen/

    Over die kurkentrekkers en broodmessen… Mag ik je uitdagen eens een doos te nemen en die te vullen met dat soort spul voor de Kringloop? In mijn nieuwe staat van zijn kom ik daar nu ook regelmatig als ik iets nodig heb. Zoals een theepotje, speelgoedautootjes of andere dingen. En ik ben erg dankbaar dat er mensen zijn die wegbrengen wat ze niet gebruiken. Want het kan écht goed gebruikt worden elders.

    Like

    • Ik geloof het graag, van die rust. In een gezin met grotere kinderen is consuminderen niet zo evident als het niet echt zo nodig is. Ik probeer alvast wel onze kinderen de kunst van het uitgestelde plezier bij te brengen, door niet alles meteen te kopen maar het bijv. op hun verlanglijstje te zetten, of er een voorwaarde aan te verbinden, ook al gaat het om iets kleins.
      De weg naar de kringloop kennen we, al geregeld iets weggebracht. Maar vaak denk ik dat ik het spul in kwestie zelf misschien nog nodig ga hebben. Wat dan niet het geval blijkt, en ik het vijf jaar later (nadat het vijf jaar in de weg stond dus) alsnog naar de kringwinkel breng.. Misschien moet ik me inderdaad meer voorhouden dat er mensen zijn die het wel en beter kunnen gebruiken.

      Like

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s