voor gênante verhalen moet u bij mij zijn #projectblogboek

*zucht* projectblogboek… Als ik mijn manifesto schrijf (tip nummer zoveel uit datzelfde blogboek), zal daar zeker in staan “walk your talk”. Leven volgens de principes die je verkondigt, en omgekeerd niets veroordelen wat je zelf ook zou doen, ik vind dat belangrijk. Of in het klein: als ge zegt dat ge iets gaat doen, doe het dan ook. Dus als ik zeg dat ik aan #projectblogboek meedoe, dan doe ik ook mee aan #projectblogboek, punt andere lijn.
Over de volgorde heb ik gelukkig niets gezegd! Het interview met een idool, een sneak peek van een project, en wat was de volgende opdracht ook al weer – ik heb daar al veel te lang mijn hoofd over gebroken, het zal voor een andere keer zijn. Want daarnet schoot me plots een leuk gênant moment te binnen. En het goede eraan is:  de gêne was voor een keer niet aan mijn kant. Ideaal om schaamteloos te delen, dus.

Ik was, jàren geleden, op bezoek bij een vriendin, die pas samenwoonde met haar lief. Ik plofte in de zetel, en vanuit mijn ooghoeken zag ik plots iets wit komen piepen, tussen zitting en armleuning van de tweezitter. Ik viste het eruit, het was wat wij noemen een ‘zjwainke’ (zoals in joint de culasse). Een witte plastieken ring, zo’n 4 cm in diameter, ik zag niet dadelijk uit welk apparaat het zou kunnen komen. Ik zei iets scherpzinnigs als ‘hier, een zjwainke’. Waarop de vriendin, met een hoofd zo rood als twee tomaten, zich haastte om het ding in de vuilbak te gooien, terwijl haar lief stikkend van het lachen de kamer uitging. De rest van de avond verliep zonder incidenten. Ik had geen idee wat er zo gênant aan dat ringske was geweest.

Een jaar of wat later stelde mijn gynaecologe mij een nieuwe anticonceptiemiddel voor, de vaginale ring. Waarschijnlijk heeft zij zich toen op haar beurt afgevraagd waarom ik daar met zo’n idiote grijns zat, toen ze me er eentje liet zien.

Gênante verhalen waarin ikzelf de hoofdrol speel zijn er anders legio. Ik ben nogal impulsief, en hoewel het lijkt te minderen met de jaren bega ik nog geregeld stommiteiten.

Zoals luid claxonneren en heel boos kijken naar de chauffeur die voor mijn voeten reed – en ik was al te laat; en die een half uur later aan mij werd voorgesteld als de nieuwe directeur ad interim.

Of aan een collega die met krukken door de gang liep vragen wat hij had uitgespookt, terwijl de man gehandicapt bleek te zijn – ik had hem in de paar weken dat ik er werkte alleen nog maar aan een bureau zien zitten, ik had geen idee.

Of die keer dat ik iemand opbelde, en vlak nadat ik mijn naam had gezegd mij verslikte zodat ik alleen nog maar een soort gepiep kon voortbrengen en vervolgens de slappe lach kreeg, zó ambetant.

Of samen met enkele collega’s zitten grappen over de ietwat aparte hobby van een nieuwe collega (het helpen organiseren van een jaarlijkse parade in het een niet nadergenoemde Stad voor mensen met een bepaalde sexuele voorkeur, om geen namen te noemen, geef toe: het is een inkopper), en vervolgens rechtstaan en hem aan de tafel achter de kast zien zitten.

Tips tegen een rood hoofd, iemand ?

 

Stories brought to you as part of #projectblogboek
genant

 

Advertenties

One thought on “voor gênante verhalen moet u bij mij zijn #projectblogboek

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s