[review] wij en ik

Wij en ikWij en ik by Saskia De Coster

My rating: 3 of 5 stars

Wij en ik en Mafaldine en Saskia De Coster, staat in mijn gesigneerd exemplaar.

Wij en ik is een familiekroniek die ongeveer een kwarteeuw bestrijkt. We maken eerst kennis met Stefaan op het moment dat zijn dochter geboren wordt. Later verschuift het vertelperspectief steeds vaker naar dochter Sarah, die ondanks haar strenge opvoeding een heftige puberteit beleeft. Tussendoor komt ook de ietwat neurotische moeder Mieke aan het woord.
Ik ken de beschreven tijdsperiode en ik ken de residentiële verkaveling allebei van binnen uit, toch voelde ik niet die beklemmende betrokkenheid die de de recenties beloofden.
Op een literaire ‘zin in zomer’ avond las Saskia De Coster voor uit Wij en ik. De passages die ze uitkoos, moemoe die de wacht houdt in het huis terwijl haar schoondochter bevalt, en Mieke die de politie belt omdat de taartschep zoek is, vond ik achteraf gezien vreemde keuzes. Zeker ook omdat de moemoe pijlsnel naar de achtergrond verdwijnt en alleen nog figureert als het cliché van de eenzame oude dame die door haar kleinkinderen, nog in de waan van hun eeuwige jeugd, gemeden wordt omdat ze naar oud ruikt en over vroeger zeurt. Eerlijkheidshalve had ik wel de indruk dat Saskia nog meer had willen voorlezen, maar Renate Dorrestein bleek iets boeiender te kunnen vertellen en nam de interviewer en de tijd geheel in beslag. Ik kocht het boek toch omdat het me werd aanbevolen door iemand met wie ik een aantal lievelingsboeken deel.

Gedurende het eerste deel was ik me er voortdurend van bewust dat ik een boek aan het lezen was, een boek waar hard aan gewerkt was bovendien. Dat stoorde, liever lees ik een boek dat me laat vergeten dat ik aan het lezen ben. Zodra het vertelperspectief wijzigde naar Sarah kon ik me steeds beter vinden in het verhaal. Maar ondanks de mooie ontwikkeling van de personages en de voor mij geslaagde structuur van het boek, vind ik lofzangen als ‘magistrale familiekroniek’ – en las ik niet ergens ‘de nieuwe Claus’ – overdreven. De verwijzingen naar Jonathan Franzen begrijp ik dan weer wel helemaal, qua sfeer zit het helemaal in de lijn van The Corrections.
Er zitten pareltjes van metaforen in, zoals: ‘Sarah ziet toe hoe haar ouders om beurten een steen op de weegschaal van liefde leggen, die daar niet voor gemaakt is en die het al snel begeeft, zodat twee van woede trillende mensen tegenover elkaar staan’ – en dit is slechts de helft van de zin. Sommige volzinnen zijn prachtig maar bij momenten werken ze dan weer te vertragend. Wat meer schrappen was volgens mij het boek ten goede gekomen.

Ik ben blij dat ik het gelezen heb, maar denk niet dat ik het snel zal herlezen.

Advertenties

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s