Doel

Geen beter moment om even uit te waaien dan de ochtend na een feestje. Op 1 januari maakten we nog voor de lunch een omweg langs Doel.
En uitwaaien deden we, de wind sneed los door onze nieuwjaarsoutfit. En door mijn ziel, wat een treurige plek. Een heel dorp, rijhuisjes, winkels, een keurige fermette en een statig herenhuis, alles verlaten en ten prooi aan graffiti kunstenaars en niet-kunstenaars. De ramen stuk en de straten leeg. Bij enkele huizen werden alle ramen en deuren zorgvuldig dichtgemaakt met geperforeerd metaal, alsof de eigenaars nog verwachten terug te keren. Overal sporen van de wanhopige protesten van de vroegere dorpsbewoners tegen de waanzin: verbleekte pamfletten, een tuin vol gedichten. En tenmidden van die troosteloosheid zijn nog enkele huizen bewoond (ik telde er drie), niet achteloos door krakers maar keurig onderhouden met kerstversiering voor de ramen. We lazen de openingsuren op het gemeentehuis: een half uur elke veertien dagen.

Met de rug naar de kerncentrale dacht ik, dit moet een gezellig dorp geweest zijn. In de schaduw van de koeltorens was ik daar dan weer niet meer zo zeker van. In elk geval moeilijk te geloven, dat zoiets zomaar kan.

En toen reden we naar een warm huis in een nette verkaveling en vierden nieuwjaar. Wij hebben geluk.

Advertenties

2 thoughts on “Doel

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s