wielerterrorisme

‘ODEKAAANT!’  Ik kijk om en kan nog net de dochter opzij trekken. In de seconde die volgt kan ik alleen maar heel hard hopen dat de zoon, die voor me wandelt, niet onverhoeds een stap opzij zet. Of zijn vader, die naast hem loopt. Een polyesterblauwe, gehelmde flits zoeft tussen zoon en echtgenoot in. Er zit nauwelijks tien centimeter tussen hun ellebogen en het stuur van zijn koersfiets. Hij rijdt snel.

Wij hadden hem hier niet verwacht, op deze smalle boswegel. Hij had ons hier niet gewild, zoveel is duidelijk want nog tijdens het manoever snauwt hij ‘nie opzij gaan hè’. ‘Bellen hè’, reageert de echtgenoot nog snel. ‘Watte? Gij wel ja, stomme kloot!’ roept hij, inmiddels al van ver. En net voor hij om de bocht verdwijnt roept hij achterna ‘Pannenkoek!’

Met dat laatste hebben we al verschrikkelijk hard moeten lachen. Pannenkoek, serieus. Ook de kinderen, die al eens op mekaar durven schelden (wij zijn een allesbehalve perfect gezin, ja), en daarvoor meestal de woorden kieken of idioot gebruiken, gooien er nu al eens ‘pannenkoek!’ achteraan. Waarop iedereen dan heel hard moet lachen en de vrede weerkeert. Dankjewel meneer de amateur-coureur!

Advertenties

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s