knuffel eens een onbekende bejaarde

Ik mocht onlangs een lezing van Leo Bormans over geluk bijwonen, gratis – maar niet helemaal voor niks. Leo Bormans is de zelfverklaarde ambassadeur van geluk en levenskwaliteit, en de auteur van het World Book of Happiness.

Ik kreeg het boek vorig jaar cadeau, hoewel niet van Herman van Rompuy toch met goede bedoelingen. Echt doorlezen kan je zoiets niet, ik bladerde en stak hier en daar iets op. gelukNa een reeks omzwervingen via salon- en nachttafeltje belandde het onderaan een stapel. Als ik nog wist welke stapel nam ik het er nu even bij, maar ik zal het moeten doen met wat ik me herinner en dat is vooral dat ik niet van het format hield. Niet van het formaat, ook: te dik, niet van het lettertype: te groot, en niet van de toon: te belerend. Dat laatste deed me denken aan die andere hype, zoveel jaren geleden, van John Gray met zijn Marsmannen en Venusvrouwen. En zijn vele kadertjes en herhalingen om de boodschap te laten inzinken. (Mannen hebben soms de behoefte om zich terug te trekken, als in een GROT.  Kadertje : mannen trekken zich soms terug in hun grot.)  Enfin, ver genoeg afgedwaald:  ik vertrok dus met gemengde gevoelens naar de lezing.

Leo Bormans is een bezield spreker. Hij gaf deze lezing al honderden malen, wereldwijd, op Europese congressen vol boeiende en vooral ook bekende mensen. De name-dropping was bijwijlen tenenkrullend gênant. Op de achtergrond foto’s van Leo met Kofi Annan en van Barack Obama met het boek. Op het podium van ik zei nog tegen Kofi Annan, toen ik met Kofi Annan sprak, en vertelde ik al van die keer met Kofi Annan? Zelfs de ouders van Annick Van Uytsel, met -voor de zekerheid-  ‘dat zijn de ouders van dat vermoorde meisje’ erachteraan, passeerden de revue. Maar, ere wie ere toekomt, Leo Bormans is een bezield spreker.

Deze lezing was de aftrap voor de senioren-veertiendaagse, en de gemiddelde leeftijd van het publiek lag hoog. Er kwamen rollators aan te pas en krukken. Toch werd de lezing met hart en ziel gegeven, geen moment had ik het gevoel dat er een toneeltje werd opgevoerd, of dat dit een routineklus was die moest afgehaspeld worden om zo snel mogelijk nog eens bij Kofi Annan op de koffie te kunnen. En de zaal was méé. Oude mensen, jonge mensen, en cynici zoals ik. Zelfs toen we allemaal van plaats moesten wisselen om een onbekende gedurende een minuut in de ogen te kijken en vervolgens ook nog te knuffelen. Toen we nadien ook nog drie andere mensen moesten knuffelen, sprong van vijf stoelen verder plots een vinnige bejaarde op mij af die me wel heel enthousiast begon te knuffelen. Volgens mij was hij daar perfect gelukkig mee.

Stiekem ben ik nu toch een beetje benieuwd naar Leo Bormans’ nieuwe boek over Liefde. Hopelijk mag ik nog eens gratis naar een voordracht ervan.

Nog een fait divers: Kofi betekent vrijdag in het Ghanees. Dat had Kofi Annan hem zelf verteld, en anders kon je het ook op Wikipedia vinden.

Advertenties

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s