groot verdriet

Mijn hart breekt wanneer ik mijn kinderen verdrietig weet. Dan komt de man in mij boven en begin ik verwoed oplossingen aan te dragen, om het verdriet weg te nemen, om ongedaan te maken wat het verdriet veroorzaakte. Niet alle verdriet kan ongedaan gemaakt worden, weten we maar al te goed. En soms kan het wel, maar is het toch beter om het niet dadelijk te doen. Zo ook volgens ‘de boekskes’: we schermen onze kinderen tegenwoordig teveel af. Elk verdrietje wordt vakkundig gecountered zoals in ‘Stuk? Och dat geeft niet hoor, we halen morgen wel een nieuwe! Een mooiere.’ Niet alleen creëren we daarmee rondverwende nesten, maar ook zijn onze oogappels veel slechter gewapend tegen echt, onomkeerbaar verdriet wanneer ze daarmee te maken krijgen.
Vandaag was zo’n moment. De dochter liep al de hele dag rond met iets, dat haar dierbaar was, nonchalant in een zak. Vanochtend nog gezegd: straks ben je het kwijt! En zo geschiedde. Toen ik haar plots verschrikt de ogen zag opensperren wist ik hoe laat het was. De radeloze zoektocht nadien leverde niets op. Een ‘told-you-so’ moment waar je echt niet van geniet. En bij het horen van haar zachte snikken in bed, een schuldgevoel erbovenop: ik had het haar moeten verbieden.
Ik weet niet waar ze eigenlijk het meest verdrietig om is: om het feit dat ze het verloor, of omdat ze het verloren heeft. Toch nog een les dus. En een barstje erbij in mijn moederhart.

Advertenties

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s