Vivian Maier

Ik kocht eindelijk het fotoboek ‘Vivian Maier – Street photographer’.

Een straffe madam. De kleine fractie foto’s die we van haar enorme collectie te zien krijgen zijn fantastisch. Stiekem vraag ik me af of er veel mislukte foto’s tusssenzitten, tussen die ca. 100.000 stuks die zijn teruggevonden. Wat zou ik die graag eens te zien krijgen. Misschien vertellen ze iets meer over hààr, misschien is er op sommige foto’s wel interactie tussen het onderwerp en de fotografe,  zodat er onrechtstreeks een blik achter de camera geworpen wordt. Op haar zelfportretten staat ze emotieloos. Benaderde ze met dezelfde gezichtsuitdrukking haar onderwerpen?

Alleen op de laatste foto in het boek kijkt ze blij. Omdat ze op het juiste moment op de juiste plaats stond, klaar om af te drukken wanneer ze zichzelf weerspiegeld ziet in de smalle strook spiegelglas die de ophaler op de kar zet. Ik weet dat, omdat ik ook zo ben, zo blij als een kermisvogel wanneer ik op het juiste moment heb kunnen afdrukken. En omgekeerd kan ik soms maanden later nog treuren om een gemiste fotokans, te laat afgedrukt, de iso waarde die verkeerd stond, of iemand die plots zijn arm in beeld zwaaide.

Ik ben benieuwd naar de documentaire, later dit jaar. Maar waar ik het meest benieuwd naar ben zullen we nooit weten: wat vindt ze er nu van, van al die drukte rond haar persoon, rond haar werk? De mensen die haar gekend hebben zeggen dat ze het maar niks zou gevonden hebben. Maar kan je echt je hele leven in betrekkelijke eenzaamheid wijden aan straatfotografie, zonder de foto’s ooit aan iemand te tonen, en de laatste jaren zelfs zonder ze zelf ooit te zien (wegens geen geld meer om ze te ontwikkelen); zonder de gedachte dat later, ooit, ergens, iemand ze zou vinden en tentoonstellen of op z’n minst bekijken? Dat gaat dan de passie voorbij volgens mij, dat lijkt meer op een dwangneurose. Ik ben dus benieuwd naar de documentaire.

finding Vivian Maier

Advertenties

7 thoughts on “Vivian Maier

  1. helaas is er niet veel te zien, ik hou er wel van maar de laatste jaren ben ik precies te beschroomd geworden. Zo zag ik pas nog in Disneyland drie gesluierde meisjes met Minnie-oortjes. En guess what: ik durfde niet! Tegen de tijd dat ik moest van mezelf was het moment voorbij.. Geen echte, dus.

    Like

  2. Verdorie, nu had ik al twee keer malafide gelezen i.p.v. mafaldine. Toch vervelend zo ’n leerstoornis of mss eerder leesstoornis ;-s

    Like

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s