en we zijn weg

Hij staat hier al even te pinken, deze nieuwe lege blog.

Jaren geleden begon ik er ook al eens één.  Ineens tegoei, want daar houden we van. Avonden lang werd er gedownload, geinstalleerd, uitgeprobeerd en voor de volledigheid meteen een heus backup systeem op poten gezet. Enthousiast vloog ik erin. Bij het schrijven van het tweede bericht zat ik al in de knoop met de grenzen van de privacy. Ik wilde schrijven over mensen en toestanden uit mijn omgeving. Mensen die, mochten ze de berichten lezen, ongetwijfeld na niet al te lange tijd zichzelf en de toestanden zouden herkennen, want het zijn slimme mensen. En mochten ze de berichten niet lezen,…. hoezo, als zìj het al niet lazen? Wie zou het dan wel lezen, en voor wie schreef ik dan eigenlijk? Ik probeerde het nog even ‘private’, als een html-dagboek voor mezelf, een kroniek voor later. Ik ontdekte al gauw dat schrijven zonder publiek is als optreden voor een lege zaal. Althans dat veronderstel ik. Of als koken voor jezelf, dat deed ik al wel. Het mag dan nog zo lekker zijn, er ontbreekt toch iets. Exit blogland dus.

Maar ik heb vingers die kriebelen om te schrijven, en beleef hopelijk voldoende kleine mooie en minder mooie momenten om hier te delen. Met wie dat zullen we nog wel zien.

Advertenties

4 thoughts on “en we zijn weg

Zeg je gedacht hierover!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s