– pauzed –

Soms, bij globale verontwaardiging en andere kleine drama’s, kriebelt het om de draad terug op te pakken hier. Maar het internet staat bol van de meningen, de wereld gaat geen betere plek worden door daar mijn eigen ongefundeerde hersenspinsels aan toe te voegen. Ik aanzie het dus nog maar wat, vanonder mijn steen. Misschien tilt iemand hem binnenkort eens op of zo, je weet nooit.

de zeven hoofdzonden: luiheid

(deel drie in de reeks)

Kijk naar de datum van deze blogpost en naar die van de vorige, ik moet er verder geen tekeningetje bij maken.

NOT! Zo is het eigenlijk helemaal niet. Ik ben niet lui, ik wou soms dat ik wat luier kon zijn. Ik kan mezelf maar moeilijk iets gunnen zolang ik nog werk zie liggen. Meteen ook de reden dat het hier even stil bleef : schrijven begon als de zoveelste verplichting aan te voelen, iets dat ik nog moest doen vooraleer ik iets anders mocht doen van mezelf.

Vandaag had ik er plots weer zin in, dus: bij deze. Morgen misschien meer.

point taken

Ik wandelde met Nola, onze Grote Zwitserse Sennenhond, langs een huis in aanbouw. Vanop de eerste verdieping van de moderne blokkendoos riep de Poolse bouwvakker mij toe:

‘Mooie hond!’

‘Ja, echt’ zei de andere, en hij trok een bewonderend gezicht.

Vroeger floten die mannen naar mij, nu naar mijn hond! Nog even en ze komen me helpen oversteken.

gezinsuitbreiding

Ik was niet zwanger, en toch kregen we een baby. Een baby met vier stoere poten, een lief, ietwat eigenwijs snoetje en een kwispelstaart.

Een baby met een zalig zacht vachtje, en een hoog knuffelgehalte.

Een baby met scherpe puppytandjes ook, en een enthousiasme dat nog geen grenzen kende.

Het was eind 2014, het jaar van de N, en we noemden haar Nola, naar een personage uit de film Labyrinthus.

Mag ik jullie voorstellen : Nola, onze kleine Grote Zwitserse Sennenhond!

nola-3

Met de komst van Nola ging na jaren eindelijk een (mijn!) kinderdroom in vervulling.

Ondanks alle voorbereidende lectuur liep het de eerste weken niet van een leien dakje: puppies hebben net als mensenbabies geen aan/uit knopje, en ik was helemaal vergeten hoe vermoeiend dat kan zijn. Het winterweer hielp ook niet echt. Een tiental weken later inmiddels hebben we onze draai gevonden, zij en wij en de poes, het komt hier goed met die droom.

Tijd voor een nieuwe categorie op mijn blog ook: doggy tales, waarin ik de ervaringen met onze Grote Zwitser kan delen – er is online immers niet zoveel te vinden over dit ras. Het is nochtans de moeite, I tell you!

Deze blogpost kadert ook nog in #projectblogboek :

Stel ons voor aan je huisdier.

pasta basta #6 conchiglioni alla sorrentina

conchiglioni

conchiglioni alla sorrentina

Ik wou dat ik behalve de uitleg en de foto’s ook de geur van deze ovenschotel kon posten. Dit is een recept waardoor je keuken zo lekker gaat ruiken dat je meteen vrede hebt met de koude, grijze dag buiten. Vandaag was zo’n grijze dag, en een dag waarop ik wat tijd had, dus koos ik een recept uit mijn boek dat er wat bewerkelijker uitzag: pastaschelpen gevuld met gehakt, drie soorten kaas en een tomaten-basilicum saus.

Moeilijk was het helemaal niet, en tussen het moment dat ik eraan begon en het eten op tafel stond was exact een uur verstreken én deed ik ook nog de afwas (tijdens de 20 minuten in de oven), dus dat viel best mee.

voor 4 personen

  • 400 g conchiglioni (grote pastaschelpen)
  • 200g gehakt (varken-kalf)
  • 250 g mozzarella
  • 250 g ricotta
  • 200 g parmezaanse kaas
  • 2 eieren
  • 1 dl witte wijn
  • 1 halve ui
  • 1 fles (ca. 700g) passata tomaat-basilicum
  • olijfolie, zout
.

Kook de pasta beetgaar, giet voorzichtig af en spoel met koud water zodat het gaarproces stopt.  Stoof een halve ui (fijngesnipperd) aan in wat olijfolie, doe er de passata bij, laat zachtjes pruttelen (ik gebruik de Passata Rustica van Cirio en doe daar verder helemaal niets bij; mijn boek vermeld wel zout en een eetlepel suiker).

Bak het gehakt rul door het met een vork te prakken in een pan. Voeg de witte wijn toe en laat uitdampen. Roer in een grote mengkom door mekaar : het gehakt, de eieren, de ricotta, de in kleine stukjes gesneden mozzarella en zowat driekwart van de gemalen parmezaan. Kruid met peper en zout. Vul de schelpen met dit mengsel, leg ze zij aan zij in een ovenschaal en zet 5 minuten in de oven op 200°. Haal ze even uit de oven, giet de tomatensaus erover en bestrooi met de rest van de parmezaan. Zet dan 20 minuten in de oven op 160°.  Nog enkele verse basilicum blaadjes erop en pronto.

de zeven hoofdzonden: hoogmoed

Deel twee in mijn, lichtjes overmoedig begonnen, reeksje :

Hoogmoed
— Superbia is de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort. Met superbia wordt bedoeld de overschatting van het eigen kunnen, en het neerkijken op alle anderen —

Hoogmoed, het neerkijken op anderen, is een lelijk beest.

Ik zou graag zeggen dat ik daar niet aan doe, maar dat zou ook al hoogmoedig zijn.  Over de zwervers met hun goedkope pils bij de uitgang van de supermarkt denk ik dat het met mij toch nooit zover zou komen. Of over een stoefer zeg ik al eens iets als “Die denkt zeker dat de evenaar door zijn gat loopt!” Maar als ik dan denk dat ik een beter mens ben, ben ik dan niet gewoon minstens even hoogmoedig?

In de wachtzaal van het ziekenhuis zat een – waarschijnlijk psychisch zieke – vrouw zichzelf luidkeels te beklagen tegen haar moeder. “Ik kan niks, ik ben niks, ik heb niemand, wat moet mijn kind toch met zo’n waardeloze moeder, …”, en dat non-stop wel zeker een kwartier lang. Ik heb me moeten inhouden om niet te zeggen “Mens, raap uzelf bij mekaar en maak iets van uw leven in plaats van zo te zagen!” Hoe hoogmoedig is dat wel niet, ze kwam daar waarschijnlijk om hulp. Het is zo gemakkelijk om snel te oordelen, dingen af te toetsen aan mijn eigen werkelijkheid. Ik weet dat goed genoeg en toch blijf ik het doen.

Over hoogmoed als in ‘overmoed’ of ‘zelfoverschatting’ heb ik een ander gevoel.

Voor de katholieke kerk was deze hoogmoed de eerste en ergste van alle zonden.  Uit hoogmoed kwam Lucifer in opstand tegen God en viel uit de hemel, en uit hoogmoed waren Adam en Eva ongehoorzaam en werden ze als straf verbannen uit het paradijs. Mensen moesten nederig zijn, hun plaats kennen  – ergens onderaan – en vooral Gods wegen niet in twijfel trekken.

Mjin gedacht: als iedereen daarnaar geleefd had, zaten we vandaag nog steeds in de middeleeuwen. Wie zou hebben durven proberen een vliegtuig te bouwen, nadat God de mens geen vleugels had gegeven. Laat staan naar de maan vliegen en ook nog terugkomen, alle wetten van de zwaartekracht ten spijt, pure hoogmoed! Nee, een klein beetje overmoed, dat kan volgens mij geen kwaad. Om te durven springen, iets nieuws te durven proberen, de lat een beetje hoger te leggen. “Dat gaat niet, bestaat niet” zei K3, en daar sta ik achter. Met een beetje overmoed, en wie weet ook een beetje geluk, geraak je volgens mij een heel eind.

icaro

de val van Icarus – door Jacob Peter Gowy

de zeven hoofdzonden: hebzucht

sunshine-awardVroeger, toen de dieren nog spraken en de bazen nog een snor hadden, las ik elke week de Humo. Zonder mankeren las ik ook elke week het interview, “de zeven hoofdzonden volgens puntje puntje”. Ook al was de puntje puntje soms een ver-van-mijn-bed figuur, toch was er altijd een zekere herkenbaarheid. In het diepst van onze gedachten zijn we allemaal gelijk, geloof ik. Stiekem bedacht ik telkens ook wat ík zou antwoorden. Intussen weet ik al lang dat ik wel van veel íets kan, maar van niets uitzonderlijk veel, en dat die van denhumo het mij dus nooit zullen komen vragen. Gelukkig heb ik nu wel een blog, en een klein maar fijn publiek.

Ik kreeg hier ook nog een sunshine blogger award toebedeeld, waardoor ik verondersteld word zeven dingen te delen die jullie nog niet van mij wisten.

Eén en één is twee, dacht ik toen, of eigenlijk zeven in dit geval. Ik schotel jullie dus mijn zeven hoofdzonden voor. Hebzucht, hoogmoed, luiheid, gulzigheid, onkuisheid, gramschap en jaloezie; niets menselijks is ons vreemd! Ik begin bij de eerste.

Hebzucht
— Avaritia, de Latijnse benaming voor hebzucht, is het verlangen naar macht, geld, rijkdom of bezittingen, met name als door het bezit van een van deze men een ander hetzelfde bezit ontzegt.–

Met hebzucht heb ik iets dubbels.

Langs de ene kant heb ik het gevoel dat ik absoluut niet hebberig van aard ben. Zo heb ik er een bloedhekel aan om dingen dubbel te hebben – met kleren heb ik dat niet, nee, de ene trui is ook de andere niet tenslotte. Maar twee broodmessen en drie kurkentrekkers in de lade, daar word ik echt ambetant van. Ik vind het ook héél moeilijk om iets weg te doen dat niet stuk is. Broodmessen en kurkentrekkers gaan doorgaans een leven lang mee, helaas.

Langs de andere kant heb ik het gevoel dat ik telkens wel iets anders nodig heb. Vorige week begon ik het start2run programma, op mijn oude tennisschoenen, de iphone (4)  in de hand met het volume op max wegens geen oortjes die blijven zitten. ‘Zorg zeker voor goede loopschoenen’, roepen ze van alle kanten, dus hop, een tripje naar de sportwinkel om goede loopschoenen, en een online shopping tripje om een sport-hoofdtelefoon. En dan heb ik eigenlijk ook nog geen geschikte kleren om in de winter mee buiten te lopen. En zo is het elke week wel wat, is het niet voor mij dan wel voor iemand anders van mijn gezin. Soms droom ik wel eens van een sober leven, ergens in Ver-weg-gistan, waar de 100 things challenge geen kans maakt omdat mensen niet eens aan honderd bezittingen komen. Ik zou dat aankunnen, een tijdje. Zolang één van die honderd dingen maar een computer is, met internet alstublieft. Hmm. Hoogmoed allicht, maar dat is voor de volgende keer.

PS : Als nog iemand zin heeft om zijn of haar zonden aan de grote klok te hangen, be my guest! Laat een linkje achter, dan link ik terug.